[Fiction SGL] เพียง

posted on 07 Jul 2011 00:51 by yusayo1994 in FicTion

เปิดเพลงนี้คลอไปด้วยนะ :-)

Lullaby - เพียง

 

Fiction : เพียง (Song Fiction Singular)

Pairing : Nut x Sin


Warning!!!!

     -  เนื้อเรื่องนี้ Drama 100% ใครไม่ชอบความเศร้า โปรดปิดไป.. เตือนแล้วนะ

     -  ได้แรงบันดาลใจจากฟิคของพี่ ayo ในบอร์ด SingularTH เพราะฉะนั้นเนื้อเรื่องจะคล้ายๆกัน

 

........

 

~สารสองชนิด รวมอยู่ในหนึ่งชีวิต~

 

..Singular..

 

~คนหนึ่งคน คือหนึ่งตัวตนและอีกหนึ่งจิตใจ~

 

..หนึ่งเสียงร้อง..

..หนึ่งเสียงกีตาร์..

 

..แม้จะมีแค่เพียงสองเสียง..

 

..แต่เสียงทั้งสองนั้นก็สามารถกลั่นกรองบทเพลงอันหวานหูได้..

 

….

 

~ไม่อาจแยกจากกันไปไหน~

 

               “นัทรักซินนะ”

               “พูดแล้วห้ามคืนคำนะ...”

               “อะแน่นอน จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย”

 

               ถ้อยคำหวานที่คอยส่งมาให้กัน รวมทั้งคำสัญญาที่บอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปยังคงดังกึกก้องอยู่ในความทรงจำของร่างบางที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงเหล็ก คนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงนั้นไม่มีแม้กระทั่งลมหายใจอบอุ่น รอยยิ้มที่คอยส่งมาให้ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ต่อจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว....เพียงเพราะความประมาทเรื่องแอลกอฮอล์บนท้องถนนของคนที่นอนไร้ลมหายใจ

 

~ หนึ่งชีวิตจะเป็นอย่างไร หากขาดไปเพียงหนึ่ง~

 

               “ไหนบอกจะอยู่กับเราตลอดไปไม่ใช่รึไง!!??”

 

               ร่างบางตะโกนสุดเสียงพร้อมเขย่าร่างของมือกีตาร์ที่นอนไร้ลมหายใจอยู่บนเตียงไปด้วย น้ำตาหยดใสค่อยๆไหลเอ่อออกมาจากนัยน์ตาหวานไม่ขาดสาย เสียงสะอึกสะอื้นดังก้องกังวานชวนให้คนที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆร้องไห้หนักกันตามไป

               

               “ซิน ไปกันเถอะ..” เสียงของชายหนุ่มพีอาร์ประจำวงเรียกให้ร่างเพรียวเงยหน้าออกจากเตียงเหล็กนั้น

               “ไม่เอา! ซินไม่ไป!! ถ้านัทไม่ลืมตา ซินก็ไม่ไป!!!”

 

….

 

~ฉันกลายเป็นวัตถุก้อนหนึ่งที่ยังร้องเพลง~

 

               “รัก..รักที่เลยล่วงผ่าน..จากวันที่เธอไป..ฉัน..ยังไม่ลืมเรื่องราว...จะนานซักเพียงใด” ท่วงทำนองดนตรีที่แผ่วเบาและทุกข์ระทมดังก้องกังวานไปทั้งสตูดิโอวันนี้เป็นคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายของวงดูโอ้ที่ตอนนี้มีเพียงแค่คนเดียว ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซินอาจจะร้องเพลงนี้ไม่ได้ แต่หากตอนนี้ด้วยห้วงอารมณ์แห่งความเศร้ายังคงฝันลึกอยู่

 

~ให้กับลม กับฝน กับฟ้าไม่มีความหมาย~

 

               “ตัวฉัน..ยามนี้..มีแค่เพียงรอยช้ำข้างในใจ..คอยย้ำ..เตือนไว้..รักของวันเก่านั้นช่างว่างเปล่า..” เสียงเศร้าของซินยังคงร้องเพลงต่อไป..แฟนคลับที่คอยตามให้กำลังใจอยู่เสมอ เมื่อรู้ข่าวถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของมือกีตาร์ ห้วงอารมณ์ของทุกคนก็ไม่ต่างจากนักร้องเสียเท่าไหร่ บางคนถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักเมื่อคิดถึงวันวานแห่งความสุขที่ผ่านพ้นไป

 

               “มีคำบางคำที่เธอบอกไว้..ในฝันที่ผ่านพ้นไป..เธอพูดว่ารักฉันเพียงใด..และรักเท่าไหร่..” เพียงแค่ท่อนสุดท้ายที่ถูกแปลงเนื้อไม่กี่คำก็สร้างความแปลกใจให้กันแฟนคลับและทีมงานได้ดี เพียงแต่คราวนี้..ไม่มีเสียงกรี๊ดด้วยความปลื้มปิติ..เสียงกล้องถ่ายรูปแสงแฟลชที่เคยมีมาไม่ขาดสาย ในวันนี้ไม่มีใครกล้าแม้กระทั่งหยิบกล้องออกจากกระเป๋าเลย...         

 

               จบท่อนร้อง ซินหันหน้าไปด้านข้างทีเป็นเก้าอี้อีกตัวที่มีรูปนัท..ข้างเก้าอี้ตัวนั้นมีกีตาร์ไฟฟ้าสีแดงตัวที่นัทเคยเล่นอยู่ทุกไลฟ์ กีตาร์ตัวที่ทำให้เราสองคนได้มาเป็นวงเดียวกัน เพียงแค่ซินนึกถึงภาพอดีตตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันสุดท้ายที่ได้คุย.. น้ำตาที่คอยอดกลั้นมาตลอดไหลออกมาจนได้ เสียงสะอึกสะอื้นของศิลปินและแฟนคลับร้องผสมปนเปกันไป แม้แต่ทีมงานก็ยังอดไม่ได้จริงๆ

 

~เพลงรักที่ลึก ที่ซึ้ง ที่เขียน ที่ร้องจากข้างใน~

 

               “..จริงๆแล้วเพลงต่อไปที่ซินจะร้อง..คือเพลง Some other day… เพราะเพลงนี้ซินแต่งขึ้นมาจากความรู้สึกที่อยากขอบคุณทุกคน...” ซินเค้นเสียงของตัวเองออกไปสลับกับเสียงสะอึกสะอื้น

 

~ก็ไม่รู้จะร้องมันได้ไง เมื่อไม่มีเธอ อยู่ตรงนี้~

 

               “..แต่ซินร้องไม่ออก เพราะจริงๆแล้วเพลงนี้ซินแต่งให้นัท... ซินแต่งเพราะนัท..”

               “แต่ตอนนี้นัทไม่อยู่... ซินร้องไม่ออก.... ซิน... ซินขอโทษทุกคนด้วยนะครับ..”

….

 

~เพียงเธอ เพียงใจ เพียงใคร เพียงหนึ่ง~

 

               “ซิน..อย่าคิดมากเลย ทุกคนเข้าใจทั้งนั้นแหละนะ” พีอาร์สาวปลอบประโลมเจ้าของเสียงสะอื้นที่ดังมานานกว่าครึ่งชั่วโมงหลังงานยุติชั่วคราวภายในห้องพัก เธอลูบหัวของนักร้องในสังกัดช้าๆราวกับจะให้หยุดร้องไห้ทั้งๆที่ความเป้นไปได้มีน้อยเหลือเกิน

 

~เพียงจาก เพียงหาย เพียงกาย ฉันมี~

 

               “พี่ฝ้ายฮะ รบกวนช่วยหยิบวิตามินในกระเป๋าซินให้หน่อยได้มั้ยฮะ..” ซินหยุดสะอื้นแล้วเอ่ยขอร้องเรื่องเล็กน้อยกับพีอาร์ ซึ่งเธอก็ทำตามแต่โดยดี เธอยื่นซองยาเม็ดสีเหลืองส่งให้ร่างบาง

               “ว่าแต่..นั่นมันยาอะไรน่ะ?”

               “วิตามินฮะ..” เอ่ยพลางฝืนยิ้มกว้าง ก่อนที่พีอาร์สาวจะขอตัวออกไปประชุมกับทีมงานเรื่องงานวันนี้

 

….

 

~เพียงเธอ เพียงใจ เพียงใคร เพียงหนึ่ง~

 

               “นัท...” ซินเปิดดูรูปถ่ายของเจ้าของชื่อในไอโฟนสีดำเครื่องโปรด ไม่ว่ายังไงก็ห้ามน้ำตานี้ไม่ได้เสียที...

 

~เพียงจาก เพียงหาย เพียงกาย ฉันจึง~

 

               “รอก่อนนะนัท..ซินจะตามนัทไป..” มือเพรียวหยิบปากกาและกระดาษเขียนอะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะใช้มือนั้นแกะซองยาแล้วเทมันออกมาทั้งซองลงบนฝ่ามือ อีกมือที่ว่างอยู่หยิบแก้วน้ำที่พี่ฝ้ายเอามาให้ขึ้นมา ซินกรอกยาทั้งหมดเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำเปล่าลงไปรวดเดียว...

 

~เคว้งคว้างความหวัง เลือนรางทุกอย่าง มันไม่มีเหลือพลังแห่งการเดินทาง~

 

               “ซิน ออกไปร้องเพลงได้มั้ย?” คราวนี้เป็นพีอาร์ชายที่มีทรงผมและแว่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เมื่อไร้เสียงตอบกลับของนักร้องนำ พี่โอ๊ตเลยเดินเข้าไปหาเจ้าตัว แล้วก็ต้องพบว่า..ร่างของนักร้องนำนั้นนอนแน่นิ่งไม่ได้สติใดๆไปแล้ว...

 

….

 

 

 

~ฉันจึงเป็นชีวิต ที่ปราศจากเข็มทิศ ได้แต่หลงงงอยู่ไม่รู้จุดหมาย~

 

               “ซิน!!!” เสียงที่ซินได้ยินหลังเสียงพี่โอ๊ตไปก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกกันลั่นห้อง ไม่มีความรู้สึกใดๆหลงเหลืออยู่อีกแล้ว.. ช่วงเวลาที่ความรู้สึกสุดท้ายจะหมดลง.. ภาพที่ซินเห็นคือภาพของมือกีตาร์ของเขายืนอยู่ในที่ไกลๆ..

 

               ‘มาอยู่กับนัทสิ’ เสียงกระซิบจากลมปากนั้นแผ่วเบา แต่ซินกลับได้ยินชัดเจน... ก่อนภาพทุกอย่างจะค่อยๆเลือนไป...เลือนไป..จนทุกอย่างดับสนิท...

 

~ร้องเพลงก็ร้องไป น้ำตาจะไหล ทั้งชีวิตเธอคือความหมาย ไม่รู้หรือไง จงกลับมา~

               

               แผ่นกระดาษสีขาวใบเล็กๆปลิวตกลงบนพื้น ทีมงานหนึ่งในนั้นเห็นจึงหยิบมันขึ้นมาดู...

 

....‘ในเมื่อนัทไม่กลับมา..เราก็จะไปหานัทเอง ขอบคุณและขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ’…

 

End

 

*วิ่งหลบทุกท่าน*


เอาน่า เศร้าบ้างพอให้มีสีสันในชีวิต //////

Comment

Comment:

Tweet

เศร้ามากแต่ก็สนุกมากค่ะ ชอบจริงๆนะ><

#11 By Mumu (115.67.224.99) on 2012-03-08 12:17

ไม่อยากร้องไห้เลยอ่ะ แต่ก็ร้องอยู่ดี ส่วนตัวชอบดราม่านะนิดนึง แนวนี้ ๆๆๆๆแนวนี้เท่านั้นที่เราไม่ชอบ
เราไม่ชอบการสูญเสียแบบนี้ เรายอมให้คนรักไปมีคนใหม่ดีกว่า ต้องมาสูญเสียด้วยเรื่องแบบนี้ เพราะเราจะไม่มีทางได้พอได้เจอ คน ๆนั้นอีกเลย ตลอดชีวิต

#10 By pang (223.207.10.230) on 2011-09-04 00:17

โฮกๆๆๆ ถ้ามันจะเศร้าขนาดนี้นะ!!!

โป้งพี่นัทอ่า มาพาพี่ซินไปได้ง๊ายย!!?>O<

(โอ๊ยยๆๆๆ เหมือนมีวัตถุหลายชนิดลอยมาเฉียหัว)



5 5 5 5+

สนุก(ปนเศร้า) มากๆเลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ!!>O<^^

#9 By Disco on 2011-07-27 22:40

น้ำตาไหลของแท้
T^T

#8 By นุต (113.53.237.226) on 2011-07-27 15:04

ไม่นะพี่ซินนนนนนนนนนนนนนนนน T[]T!!!!


ซึ้งอ้ะเธอว์ ไม่ไหวแร้น

#7 By โลลิค-ออน on 2011-07-21 22:28

ไอนัทคนนี้ร้องไห้จนแสบตา (แบมือ) ขอค่ายารักษาตาบวมด้วยยยยยยยย

#6 By NutnutSin (125.24.82.156) on 2011-07-21 19:49

เขียนได้อารมณ์จังค่ะ

#5 By Pat on 2011-07-14 14:39

รอมานาน surprised smile
ดราม่าาาาา!~

อูวววว แอบชอบแนวนี้นะ แต่แบบ...เศร้าไปอ่ะพี่ยู
ฮือออออ

มันเศร้ามากนะพี่!! ภาษาสวยและดีขึ้นอีกแล้ววววว
ทางนี้เว้นช่วงนานมากกก ไม่ได้เข้าไปในบ้านแลย แย่จัง ;w;

สุดท้ายนี้... ฟิคนี้มันเศร้ามากค่ะ....

#3 By Belphegor on 2011-07-07 14:25

เม้นท์แรกเป็นหางาน เออเนอะคนเรา = =

T^T ถ้าจะบิ๊วกันขนาดนี้
จะบ้าตาย เศร้าเกินไปแล้ว

มาเฟียผิดอ่ะ ใครใช้ให้เอาพี่ซินไปห๊ะ!!!
(กรูตายแล้วกรูยังผิดอีก 5555)
อย่าชวนกันไปอะไรแบบนี้เลยนะ T^T

#2 By {S-sinequanon-N} on 2011-07-07 02:10