[Fiction SGL] หัวโขกเบาเบา (One shot)

posted on 01 Jun 2011 20:28 by yusayo1994 in FicTion
ก่อนอ่าน จิ้มดูคลิปนี้ก่อนนะจ๊ะ ^^
 
 

Fiction : หัวโขกเบาเบา [One shot]

Pairing : NutxSin

Author : DoubleYuu

 

..ปึง

 

                เสียงประตูรถตู้ที่มาจอดรอรับสองหนุ่มดูโอ้ปิดลงท่ามกลางเสียงกรี๊ดและแสดงความยินดีของแฟนๆ ทั้งส่งเสียงเพราะอยากให้รู้ว่ามีแฟนคลับคอยให้กำลังใจ และมีทั้งปลื้มปิติยินดีกับฉากเมื่อครู่พร้อมๆกัน

 

                “เจ็บมากมั้ย?” กีตาร์แมนละใบหน้าออกจากกระจกรถโปร่งใสด้านข้างหลังจากพ้นรัศมีของแฟนคลับแล้วหันมาถามกับนักร้องของเขาที่นั่งเอามือกุมช่วงศีรษะพร้อมสีหน้าเหยเกที่แสดงถึงความเจ็บปวด

                “ลองมาโดนเองดูมั้ยล่ะ..” เสียงหวานตอบกลับไป

 

                “เจ็บแทนได้ก็เจ็บไปแล้วเหอะ”  เสียงทุ้มตอบพลางเอามือนวดศีรษะช่วงท้ายทอยให้อย่างเบามือ

 

               นิ้วที่คอยจับคอร์ดกีตาร์ขยับเบาๆอยู่ที่หัวโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัวจนทำให้มือของทั้งสองคนโดนกัน ซินรีบชักมือออกทันที แล้วสิ่งที่นัทไม่ลืมทำก็คือเป่าลมปากเสียงดังเพี้ยงเข้าที่ศีรษะราวกับว่าคนตรงหน้านี่เป็นเด็กน้อยขี้แงที่เวลาหกล้มจะร้องไห้เรียกร้องความสนใจ

 

               “เพื่ออะไรน่ะ? เราไม่ใช่เด็กแล้วนะนัท” คนเจ็บเบ้ปากตอบไป

               “แล้วหายรึยังล่ะ?” เสียงกวนๆถามกลับ แต่เมื่อซินลองพิจารณาความเจ็บของตัวเองแล้วก็ถือได้ว่าหายไปเยอะเมื่อเทียบกับตอนแรก แบบนี้เรียกปาฏิหาริย์หรือเพราะพรของมาเฟียดี?

 

            “ก็..หายแล้ว”

            “หายแล้วก็ดีแล้ว ไหนดูดิ๊ หัวโนมั้ยเนี่ย?” ไม่พูดปล่าว และขยับมือไปจับดูช่วงที่ปะทะเข้ากับขอบประตูรถเมื่อครู่ ซึ่งเจ้าของเรือนผมยาวนั้นก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรนอกจากสะดุ้งที่อยู่ๆร่างสูงจับเข้าที่จุดที่เจ็บที่สุดบนหัว ความเจ็บที่แล่นเข้าสู่โสตประสาททำให้ซินร้องออกมา

 

               “โอ๊ย!!!!!”

               “เฮ้ย! เจ็บเหรอ!? ขอโทษๆๆ” นัทเอ่ยปากขอโทษทันทีที่ซินร้องออกมา มือที่สัมผัสกับหัวอยู่ก็คลึงไปมาราวกับจะให้หายเจ็บเร็วขึ้น

                “ไอ้นัท พอ เจ็บเว้ย!” เพราะเสียงปรามของซินทำให้นัทต้องรีบชักมือออกแล้วปล่อยให้เจ้าตัวเป็นคนจัดการเอง ซินรู้สึกได้ถึงสายตารู้สึกผิดจากคนข้างๆเลยหันไปมองหน้าช้าๆ แล้วเอ่ยปากด้วยเสียงอ่อน

 

                “เราไม่เป็นไรหรอก นัทสิที่ต้องเตรียมตัว คืนนี้เปิดเฟซบุ๊คไปมีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้แน่ๆ” ซินยิ้ม

                “แล้วทำไมต้องแคร์ล่ะ? เป็นห่วงซินนี่ผิดด้วยเหรอ?” นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซินแล้วลูบหัวตรงที่ไม่ใช่รอยชนขอบประตูรถแล้วยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

                “ก..ก็ไม่ผิดหรอก เราแค่ห่วงชื่อเสียงของนัท..”

                “ห่วงทำไมวะ ไม่มีอะไรจะเหลือให้ห่วงแล้วนะเนี่ย เพราะใครก็ไม่รู้ ชอบโก๊ะหลุดคำพูดการกระทำให้เค้าจับได้”

                “นี่แน่ะ! จะมีใครนอกจากคุณอีกล่ะฮะ?” ซินตีเข้าที่แขนนัทอย่างจัง ยิ่งวันนี้นัทใส่เสื้อบางก็ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดมันมากพอจนทำให้คนที่ดูหน้านิ่งมากหลุดเสียงร้องทันที

 

                “เขินซะกูเจ็บเลยครับ!”

 

 

               “อะแฮ่ม!!!”

 

            ….และช็อตคุยกันน่ารักๆก็ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงไอปริศนาดังขึ้นขัดจังหวะ

 

                “พวกมึงลืมกันแล้วใช่มั้ยครับว่ากูมาด้วยน่ะ!”

                “ไรอะ พี่โอ๊ต ขัดจังหวะตลอดอะ”

                “กูนั่งฟังอยู่นานละ จะหยอดกันก็ไปให้พ้นหูพ้นตากูหน่อย หมั่นไส้”

 

                เจ้าของเสียงนั้นก็คือพี่โอ๊ต ผู้จัดการของซิงกูลาร์ที่วันนี้มาดูแลเรื่องงาน ซึ่งตำแหน่งที่พี่โอ๊ตนั่งนั่นก็เป็นมุมอับที่พอจะทำให้คนสองคนลืมไปแล้วว่ามีคนๆนี้อยู่บนรถด้วย ทั้งนัทและซินหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

                “หัวเราะไรนักหนาวะ ซิน ก่อนงานเลิก ป๊าโทรมาบอกให้วันนี้กลับบ้านเลย” สิ้นเสียงพี่โอ๊ต เจ้าของชื่อถึงกับต้องชักสีหน้าไม่พอใจออกมา

                “อ้าว ไหนว่าให้ซินไปเลี้ยงฉลองกับพี่ๆที่บริษัทต่อไม่ใช่รึไง?”

                “ใช่ ตอนแรกพี่บอกว่างั้น แต่นี่เป็นคำสั่งของป๊าซิน และพี่เห็นว่ากินเลี้ยงน่ะ ไว้ไปนอกรอบกันก็ได้ โอเค๊?”

                “..ครับ” ใบหน้าหวานหมองลงอย่างชัดเจนเมื่อได้รับคำตอบ พลางเอามือควานหาไอโฟนสีดำเครื่องโปรดที่ไม่เคยให้ห่างกาย เมื่อเจอแล้วจึงเลือกเข้าหน้าเฟซบุ๊คเพื่อเช็คข้อความ และตอนนี้ดูท่าว่าภาพเหตุการณ์หัวโขกนั่นคงยังไม่แพร่หลายมากเท่าที่คิดไว้ แต่พรุ่งนี้สิไม่แน่..

 

                นัทเห็นซินนั่งขมวดคิ้วถอนหายใจเลยตัดสินใจหยิบบีบีของตัวเองขึ้นมานั่งกดบ้าง

 

 

               ‘เป็นไรอีกแล้ว?’

 

               ซินเห็นข้อความจากคนคุ้นเคยเด้งขึ้นมาเลยหันไปมองหน้าคนข้างๆ ซึ่งกีตาร์แมนก็หันกลับมามองแล้วยิ้มให้

               ‘ปล่าว..’

 

               ‘ปล่าวแต่นั่งถอนหายใจเนี่ยนะ?’

 

               ‘ก็นะ.. ได้รางวัลทั้งที เราก็อยากขอบคุณนัทให้เต็มที่บ้างนี่’

 

               ‘บนเวทียังไม่พอรึไง?’

 

               ‘ช่างเถอะน่า..’

 

               ‘ช่างไม่ได้ เห็นซินเป็นแบบนี้แล้วไม่สบายใจ’

 

               ‘อืมนะ ขอบคุณละกัน’

 

               ‘เอางี้ ไว้วันไหนว่างๆเดี๋ยวพาไปเที่ยว โอเคนะ?’

 

               ‘เราไม่ใช่เด็กซักหน่อย’

 

               ‘แต่ก็ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนปากแข็งแบบนี้หรอก’

 

               ทันทีที่อ่านประโยคล่าสุดจบพร้อมกับอารมณ์โกรธที่บอกไม่ถูก ซินตวัดหน้าขึ้นมองคนข้างๆทันที แล้วซินก็ต้องตกใจเมื่อใบหน้าของมือกีตาร์นั้นเอนเข้ามาใกล้มากเกินจนหน้าผากแทบจะชนกันอยู่แล้ว ทำเอาร่างบางแทบดึงหน้าออกมาไม่ทัน

 

               “อะไรของคุณเนี่ย” เสียงหวานเอ่ยออกอย่างแผ่วเบา ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อจากความเขินอาย

               “หน้าแดงอีกละ อากาศร้อนรึไง” นัทก้มลงไปกระซิบข้างหูซินเพื่อที่จะไม่ให้พี่โอ๊ตได้ยิน

               “เออ ร้อนมาก”

               “อย่าร้อนบ่อยดิ ทนไม่ไหวนะ” สายตาคมของร่างสุงเหลือบมองไปที่นั่งข้างๆคนขับ พี่โอ๊ตเหมือนจะเริ่มชำเลืองมองอีกแล้ว นัทตัดสินใจตะโกนพร้อมชี้นิ้วไปที่ข้างหน้า

 

                “พี่โอ๊ต! นั่น! โคโยตี้!!”

 

...

 

               “โคโยตี้ที่ไหนแม่งจะมาอยู่ข้างถนนวะ?” ผู้จัดการของวงที่หันไปตามแนวนิ้วชี้ของมือกีตาร์ที่ชี้มาเมื่อครู่ ปากบอกเช่นนั้นแต่สายตากลับมองหา เมื่อรู้สึกได้ว่าเหมือนโดนแกล้งจึงรีบหันหัวตวัดไปทางเบาะผู้โดยสารด้านหลัง

               “โคโยตี้อะไรของมึงวะ?” เสียงเข้มเอ่ยถามด้วยความอารมณ์เสีย แต่เมื่อสายตาเห็นท่าทางผิดปกติของร่างบางที่นั่งก้มหน้าพร้อมเอาหลังมือป้องริมฝีปากไว้ รวมถึงอาการลนลานของตัวต้นเรื่องที่ทำให้เขาต้องหันไปมองในสิ่งที่ไม่มีจริงก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วส่ายหัว

 

               “กูขี้เกียจด่าพวกมึงละ.. อยากทำเหี้ยไรก็ทำไปละกัน!”

               “อะไรพี่ ไม่มีอะไรซักหน่อย~” นัทเอ่ยตอบเสียงสูง พี่โอ๊ตก็ได้แต่ส่ายหัวและถอนหายใจอย่างระอาอีกทีก่อนจะหันหน้ากลับไปนั่งแบบเดิม

 

               เมื่อผู้จัดการวงหันกลับไปทางเดิมแล้ว ทั้งคันรถก็มีแต่ความเงียบ ไม่มีแม้เสียงกดปุ่มหรือเลื่อนจอของไอโฟนอยู่ครู่ใหญ่ๆ ซึ่งบรรยากาศแบบนี้เป็นสิ่งที่ทำให้กีตาร์แมนต้องตัดสินใจกดบีบีเพื่อคุยกับคนข้างๆทางแชทในโทรศัพท์แทน

 

 

               ‘โกรธปะเนี่ย’

 

               ‘..ไม่’

 

               ‘ถ้าไม่ก็เงยหน้าขึ้นมา’

 

               ‘ไม่เอา’

 

               ‘ทำไมอะ’

 

               ‘กูอาย..จบมะ’

 

               “ซิน จะถึงบ้านแล้วนะ” ยังไม่ทันที่นัทจะพิมพ์ตอบอะไรเสียงพี่โอ๊ตก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะว่ารถเริ่มชะลอตัวลงเมื่อเข้าถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งในย่านบางนาแล้วเรียบร้อย

               “ครับพี่” ซินละสายตาจากไอโฟนขึ้นมาแล้วทำทีเป็นเก็บของลงกระเป๋าสะพายใบโปรดของตน ใบหน้าหวานพยายามก้มลงให้เรือนผมลอนปิดบังหน้าตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้างกายยื่นมือมาเลื่อนผมขึ้นไปทัดหูให้

               “ทำอะไรน่ะนัท!?”

            “ก็ปล่าว แค่อยากเห็นหน้าใครบางคนตอนเขินชัดๆ” ไม่พุดปล่าว มือที่จับผมเมื่อครู่เลื่อนขึ้นไปเป็นขยี้ผมนั้นเบาๆแทน

            “ไอ้น..!”

 

..ครืดดดด

 

                “เลิกหยอดกันได้แล้วพวกมึง ถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง” และแล้วก็เป็นคนเดิมที่เข้ามาขัดจังหวะ ซินรีบก้าวลงจากรถทันทีโดยปล่อยให้คนหน้ามึนนั่งทำหน้าเสียดายอยู่บนเบาะรถ พี่โอ๊ตหลบทางให้ซินได้เดินลงมาสะดวกๆ แล้วจึงค่อยเดินไปกดกริ่งที่หน้าบ้านหลังงาม  เมื่อพี่โอ๊ตเดินไปพ้นระยะรัศมีของรถตู้แล้ว นี่ถือได้ว่าเป็นนาทีทองของคนทั้งคู่ที่จะล่ำลากันในคืนนี้

            “แล้วเจอกั...” ร่างบางเอี้ยวตัวกลับมาหาคนที่นั่งอยู่ในรถ พร้อมเอ่ยปากร่ำลา แต่พูดยังไม่ทันจบก็ถูกร่างสูงดึงตัวเข้าไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะละออกจากกัน แม้จะไม่นานและดีปมาก แต่นั่นก็ทำให้คนถูกชิงริมฝีปากไปรอบที่สองของวันอากาศร้อนขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้

            เมื่อนัทรู้ได้ว่าคนที่เดินออกมารอรับที่หน้าบ้านนั้นคือคุณพ่อและคุณแม่ที่เคารพของซิน ทั้งคู่เดินออกมาด้วยสีหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและเต็มไปด้วยความปิติ นัทเลยตัดสินใจลงรถมาเพื่อทักทายตามมารยาท

               

                “สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่”  เป็นพี่โอ๊ตที่เป็นคนยกมือขึ้นไหว้ก่อนที่นัทจะไหว้ตาม พ่อและแม่ก็รับไหว้ตามธรรมเนียม

                “กวาดมาสามรางวัลนะครับคุณพ่อ” และก็ยังคงเป็นพี่โอ๊ตที่เริ่มบทสนทนา เสียงหัวเราะพูดคุยเคล้ากันไปอย่างรื่นเริงแบบไม่ดังมากเพราะบ้านในละแวกนี้นั้นหลับนอนกันเกือบหมดแล้ว

 

                “ซิน ทำไมยืนนิ่งงั้นล่ะลูก ไม่ดีใจรึไง”

                “ดีใจสิครับ ทุกคนทำได้จริงๆครับป๊า” ซินตอบกลับผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจ น้ำตาใสๆที่ทำเหมือนจะไหลออกมาตั้งแต่อยู่ในงานเริ่มออกมาคลอในเบ้าตากลมอีกครั้ง

               

                “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องไปส่งนัทที่บ้านอีก” ผู้มาเยือนทั้งสองคนยกมือไหว้อำลาบุพการีทั้งสองก่อนจะเดินกลับขึ้นรถตู้ไป

 

                ผู้เป็นพ่อและแม่เอี้ยวตัวเดินกลับเข้าบ้านไปก่อน เหลือเพียงแค่เจ้าของใบหน้าหวานที่ยืนมองคนที่พึ่งขึ้นรถตู้ไปเมื่อครู่อย่างอาลัยอาวรณ์ และดูเหมือนว่าคนในรถนั้นจะมองเห็นแววตาเศร้าที่มองมา

 

                “ฝันดีนะซิน” แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ซินก็สามารถอ่านปากได้ว่าอย่างนั้นจริงๆ รอยยิ้มอ่อนโยนที่นัทส่งมาให้ก่อนประตูรถตู้นั้นจะปิดลงทำให้ซินต้องน้ำตาไหลออกมาจนได้..

 

 

            “ซิน เข้าบ้านสิ” เสียงของหญิงสาวผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกลูกชายตน ซินยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองออกลวกๆ แล้วเอี้ยวตัวกลับไปยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปกันสามคนพ่อแม่ลูกพร้อมกัน

 

 

END

 

 

ไม่มีอะไรจะพูดนอกเสียจากว่า

 

 

 

"กุอยากเป็นคนขับรถตู้!!!!"

 

 

 

ปะ ไปตีสนิทพี่คนขับกันเถอะ!!!

Comment

Comment:

Tweet

Fic นี้แต่งได้น่ารักมากเลยค่ะ

ตอนดูคลิปหัวชนรถตู้นนะ ยิ่งจิ้นเข้าไปใหญ่ว่า อะไรจะเกิดตามมาหลังจากนั้น..........แล้วมาอ่านเจอ fic นี้เข้า โอ้ แม่เจ้า ขอให้เป้นอยางนี้จิงๆๆเถ้ออออ

#8 By SaiSiNut on 2011-07-24 13:22

อ่านไปปล้ำผ้าเช็ดตัวไป แทบจะฟัดแล้วกัดกับผ้า
อ่านแล้ว "กูอาย..จบมะ" ตามเลยหว่ะ -.,-

#7 By +JOM+ on 2011-07-04 20:40

มีอันนึงอยากเม้นออกสื่อมากกกก
แต่แคร์โลกใบเบี้ยวๆใบนี้อยู่ ซีเครทเม้นไปอ่านในเวิ่นรูมนะจุ๊ -3-

อร๊ากกกกกกกกกกกกกก ในที่สุดแรงยุเราก็ได้ผล *จิกผ้า* น่ารักสวดดดดด อร๊ากกกกกกก

ไม่รู้จะกล่าวอะไร นอกจาก พี่โอ๊ต ! โคโยตี้
รักน้องยู !! ไปตีสนิทคนขับรถตู้กันเห้ออออ !!!

#6 By Nmspcil (110.168.200.235) on 2011-06-05 20:03

เรื่องนี้น่ารักมาก >//////< อ่านแล้วเขินไปสามโลกเลยอะยู!(จากที่เขินไปเมื่อตอนดูคลิปแล้ว5555+)
ว่าแต่อิจฉาคนขับจริงเลย!!><

#5 By - ' ray-lay ' - on 2011-06-04 21:21

น่าร๊ากดีค่า :))
พี่นัททะเล้นดี
ชอบพี่โอ๊ต 555555555555*

#4 By RukkiSanta (58.10.198.194) on 2011-06-03 00:32

น่ารักมากๆๆๆค่า

พี่โอ๊ตฮา อะ

เขิล>////<

#3 By DEK FAD (110.168.59.39) on 2011-06-02 20:58

อร๊าย ชอบค่ะน่ารัก > </

#2 By นังหมู~~ on 2011-06-02 15:03

จัดไป ยู !!

"ปะ ไปตีสนิทพี่คนขับกันเถอะ!!!"

#1 By [ namnoi ♥ ~ ] on 2011-06-01 20:48