[Fiction SGL] Lost in forest

posted on 17 May 2011 01:08 by yusayo1994 in FicTion
มันเกิดจากซี๊ดสาดฮ่ะ ////
 

Fiction : Lost in forest [One shot]

Author : DoubleYuu F. water-melon

 

 

            "นัทแน่ใจนะว่าทางนี้?" เสียงหวานถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ แต่ขาก็ยังคงก้าวตามเจ้าของมืออุ่น ๆ ที่จับมือตัวเองไว้ไม่หยุด

            "ไม่รู้ดิ ผมก็เดินมาตามเซนส์ของผมเหมือนกัน" เสียงห้าวตอบกลับไปด้วยอาการไม่แน่ใจ ทำเอาคนฟังหยุดนิ่งแล้วรั้งมือที่ร่างสูงกำลังกุมไว้อยู่

 

                มือเล็กล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงของตน แล้วก็ต้องทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าเครื่องมือสื่อสารคู่ใจตอนนี้ได้แน่นิ่งสนิทไปแล้วเรียบร้อย นัทหยุดชะงักตามแรงรั้งของคนผมยาวแล้วหันกลับไปมอง พบว่าเจ้าตัวกำลังยืนมองมือถือด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

            "ทำใจเหอะคุณ ถึงใช้ได้ก็โทรออกไม่ได้ แถวนี้ไม่มีสัญญาณหรอก" นัทพูดจบก็คว้าแขนของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะดึงตัวให้เดินต่อ ท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดลงทุกทีทำให้มองเห็นทางข้างหน้าไม่ถนัดนัก

 

 

            "นัท..ซินว่าเลิกเดินเถอะ ยิ่งเดินมันยิ่งอันตรายนะ"

            "แล้วซินจะรออยู่เฉยๆให้เสือมันมาจับกินหรือไง?"

            "แต่ถ้าเดินไปแล้วสะดุดล้มโดนตอไม้แทง มันจะไม่แย่พอกันรึไงฮะ?" เสียงหวานตะคอกกลับ นัทส่ายหัวให้ความคิดของคนข้างตัวอย่างขำ ๆ ก่อนจะคิดย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหนานี้ไม่นาน

 

…..

 

           "นัท ซินได้ยินมาว่าใกล้ๆนี้มีทุ่งดอกไม้อะ ไปดูกันมั้ย?" ซินถามด้วยเสียงหวาน ๆ แต่นัยน์ตาออดอ้อนราวกับลูกแมวและมือที่คว้ามือเขาไว้ไม่เคยเว้นช่องว่างให้ปฏิเสธได้เลย

           "ไปตอนนี้เลย?" เสียงกวนๆถามกลับ

 

           คนถูกถามพยักหน้า ก่อนจะส่งเสียงอ้อนไปอีกรอบ

           "นะ นัท น้า~ นานๆทีจะได้มาเที่ยว"

 

           เมื่อถูกขอร้องด้วยท่าทางน่าเอ็นดูมากๆเข้า ความใจอ่อนก็เข้ามาแทรกความรู้สึกอื่นในใจ ทำให้นัทเลี่ยงที่จะปฏิเสธไม่ได้
            "ไปก็ไป แต่ไปบอกทีมงานไว้ก่อนดิ"

 

           "บอกก็ไม่ได้ไปสิ!"

 

           นัทสะดุ้งเฮือกกับท่าทางของซิน ตอนนี้ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากำลังแผ่รังสีอะไรบางอย่างออกมา สุดท้ายนัทก็จำใจลุกขึ้นแล้วพูดบอกกับตัวต้นความคิดเป็นเชิงให้เดินนำ ทำให้ซินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเดินนำลิ่วไปโดยไม่ลืมที่จะคว้ากล้องโพราลอยด์ตัวโปรดมาด้วย

 

 

           ทุ่งดอกไม้ที่เจ้าตัวอยากจะเห็นนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก แต่ดอกไม้ป่าสีสดใสละลานตาไม่ได้ทำให้นัทยิ้มได้เท่ากับภาพของร่างบางที่ กำลังตั้งอกตั้งใจเก็บรูปไว้บนแผ่นฟิล์มโพราลอยด์เลยซักนิด

           "เอ้า พอรึยัง? กลับได้แล้วมั้งคุณ"

           "ไม่เอาอะ นัทเห็นตรงนั้นปะ ยังมีอะไรสวยๆอีกตั้งเยอะ ซินอยากถ่ายรูปเก็บไว้" ใบหน้าจิ้มลิ้มพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนอ้อนเล็กๆ ทำให้ร่างสูงที่เริ่มจะหมดความอดทนเผลอตวาดใส่ซินโดยไม่รู้ตัว

            "ไม่คิดรึไงว่าป่านนี้ทีมงานจะตามหาพวกเราแล้วน่ะฮะ!?" ซินอึ้งก่อนจะพูดบางอย่างออกไปให้คนตรงหน้ารู้สึกผิด

 

           "งั้นนัทก็กลับไปบอกทีมงานเองละกัน!"


            ร่างเล็กหันหลังวิ่งไปทางที่เจ้าตัวบอกว่าอยากไปโดยไม่รออีกฝ่ายเลยซักนิด ทำให้นัทขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กๆในความรั้นของคู่หู ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไป

 

           วิ่งไปไม่เท่าไหร่ก็ตามทันคนตัวเล็กทำให้ต้องรีบคว้าเอวบางไว้แล้วดึงเข้ามากอดแน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูนิ่มๆของอีกฝ่าย

           "ไปด้วยกันก็ได้.. แต่คราวหน้า อย่าวิ่งหนีมาแบบนี้อีกนะ"

 

           "น..นัท!?" ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวว่าอีกฝ่ายจะหุนหันพลันแล่นเข้ามาทำอะไรแบบนี้ เลยเผลอตะโกนเรียกชื่อออกไป ฝ่ายที่วิ่งตามมาเอ่ยต่อด้วยเสียงหอบจากความเหนื่อย

            "อย่าวิ่งหนีมาแบบนี้อีก..เข้าใจนะ?"

 

           ซินก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงแปร๊ดของตนไว้ ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆแล้วพึมพำอะไรบางอย่างเสียงเบา…
"ซินว่าอะไรนะ?"

           "ปล่อย ได้ แล้ว!!!"

 

           "อะ..นัทขอโทษ" ร่างสูงยอมปล่อยมือออกจากเอวของคนตรงหน้าแต่โดยดี

            "งั้นเรากลับกันได้แล้วนะ?" นัทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กๆ ซินทำหน้ายู่นิดหนึ่งแต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ

                เมื่อทั้งสองเข้าใจสิ่งที่ควรทำในตอนนี้พร้อมกัน ขาเรียวของนักร้องภายใต้กางเกงยีนส์เดฟสีอ่อนก็ต้องชะงัก

            "นัท..ที่นี่มันที่ไหนอะ.."

 

           "อ้าว? ก็ซินวิ่งมานี่ไม่ใช่รู้ทางเหรอ?"

           "ก..ก็มัน.." คนถูกถามหลบสายตาคนถาม เหตุผลจริงๆก็คือวิ่งมาเพราะงอนคนข้างหน้าที่ไม่ยอมพามาเอง

 

           ….

 

 

           "ระวังนะ... ตรงนั้นมีตอไม้"
            นัทที่เดินนำไปหยุดรอคนตัวเล็กที่ค่อย ๆ ก้าวตามอย่างระมัดระวัง มือยังคงจับกันไว้แน่นเพราะกลัวว่าร่างบางจะสะดุดล้มหน้าทิ่มไปซะก่อน แล้วสิ่งที่นัทกลัวก็เป็นจริงเมื่อซินสะดุดตอไม้ที่ว่าจนได้


            "เฮ้ย!!!"

 

           นัทร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อหันหลังไปพบว่าร่างบางที่ถูกเขาจูงมาเมื่อครู่สะดุดตอไม้และกลิ้งลงเนินที่สูงชันมากเมื่อเทียบด้วยระดับสายตา

            "ซิน!!" ร่างสูงตะโกนเรียกเสียงดังและรีบกระโดลงไปที่เนินสูงชันนั้นอย่างว่องไว

ตุบ!

             เมื่อลงถึงพื้นดินแห้งๆแล้วนัทรีบรุดเข้าไปหาซินทันที และเขาก็ต้องรู้สึกร้อนรนใจที่ตอนนี้ซินนั่งกุมข้อเท้าของตัวเองอยู่ เห็นได้ชัดเลยว่าร่างตรงหน้านี้เจ็บมากแค่ไหนจากสีหน้าที่แสดงออกมา

            "ซิน! เป็นไรป่าว!?"

"เจ็บอ่ะ..."
                นัยน์ตากลมโตมีน้ำตาคลอนิดๆ ริมฝีปากแดงเรื่อเม้มเป็นเส้นตรง ท่าทางเหมือนเด็ก ๆ ทำให้นัทยิ้มออกมานิดๆ แล้วก็อุ้มคนตัวเล็กกว่าขึ้นอย่างง่ายดาย
            "เฮ้ยยยย ปล่อยนะ! นัท!!!"

           "จะเดินเองไหวได้ยังไงเล่า... เดี๋ยวอุ้มกลับขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วจะเดินเองก็ค่อยเดิน" ไม่รอให้ได้ปฏิเสธ นัทพาคนในอ้อมแขนปีนขึ้นเนินไปทันที

 

           นัทพาซินขึ้นสู่พื้นทางที่มาเมื่อครู่อย่างทุลักทุเลเพราะความมืดที่ โรยตัวลงมาจะเต็มที่ นัทค่อยๆวางซินลงที่ข้างต้นไม้ใหญ่ มือหนาที่คอยจับคอร์ดกีตาร์เลื่อนไปจับที่ข้อเท้าของนักร้องนำเบาๆ

            "โอ๊ย!"

           "เจ็บรึไง?" นัทมองหน้าคนร้องเสียงหลง หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วจังหันไปสนใจกับข้อเท้าของร่างบางตรงหน้าแทน มือหนานุ่มบีบนวดเบาๆ แต่ถึงจะเบายังไง ก็ยังมีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่นัทขยับมือ

           "มันบวมแล้วอ่ะนัท..."
            นัทขมวดคิ้วมองข้อเท้าของคนพูด ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจริงจัง เปลี่ยนจากการนวดเป็นลูบไปลูบมาเบาๆเหมือนไม่รู้จะทำอะไร
            "ทำอะไรของคุณเนี่ย? ไปลูบๆมันน่ะ คงจะหายหรอก!"
            "แล้วจะให้ทำยัง...ไง..."


            ใบหน้าคมที่เงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วถึงกับชะงัก เมื่อพบว่าปลายจมูกของอีกฝ่ายแตะลงบนจมูกเขาพอดี ริมฝีปากนุ่มที่ห่างกันเพียงแสงลอดผ่านเผยอน้อยๆ ชวนสัมผัส...

 

           "เยอะ..."

           ซินพึมพำออกมาเบาๆ ใบหน้าแดงระเรื่อขณะที่ผลักร่างสูงออกไปแล้วยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล นัทยิ้มออกมากับท่าทางดื้อรั้นของคนตัวเล็ก ก่อนจะรีบเข้าไปประคองเมื่อคนเจ็บเท้าทำท่าจะล้มไปอีกรอบ

 

           "จะเดินไปไหนอีก ไม่ดูสภาพตัวเองเล้ย"

           "เอ้า พักก่อนก็ได้ เช้าแล้วค่อยว่ากันอีกที" นัทประคองซินให้นั่งลงใต้ต้นไม้ที่เดิมช้าๆเพราะเกรงว่าความเจ็บจะกระทบกระเทือนให้แผลบวมขึ้นมาอีก

           "แผลอักเสบขนาดนี้ ถ้าคืนนี้ไม่ไข้ขึ้นนัทจะยอมเลิกบุหรี่ให้ดูเลยนะเนี่ย"

           "จริงอ่ะ? ซินว่าแผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก นัทได้เลิกบุหรี่แน่" คนพูดยิ้มหวานให้

           "ให้มันจริงเห๊อะ" นัทหยิบบีบีสีดำของตัวเองออกมาแล้วนั่งมองจอสว่าง สัญญาณไม่มีซักขีด แต่ก็ยังดีที่มีแสงสว่างพอให้มองเห็นภาพเบื้องหน้าเป็นจุดๆในความมืด ณ ตอนนี้

            แล้วนัทก็นึกอะไรบางอย่างได้ก่อนจะล้วงมือลงไปที่กระเป๋า กางเกงของตัวเอง เมื่อยกขึ้นมาก็พบว่านัทหยิบไฟแช็คที่ไว้ใช้สูบบุหรี่เป็นประจำ นัทรู้สึกขอบคุณที่ตัวเองสูบบุหรี่...

            "ซิน หยิบพวกหญ้าแห้งแถวนั้นให้หน่อยดิ" ร่างบางเอี้ยวตัวไปหยิบหญ้าแห้งที่กองๆอยู่ให้ตามสั่ง ก่อนจะยื่นให้คนที่ใช้วิชาสมัยยังเป็นลูกเสือให้เป็นประโยชน์ นัทก่อกองไฟเล็กๆอย่างชำนาญ แล้วขยับมานั่งอยู่ใกล้ๆ

 

           "นัท..หนาวอะ"

           "กอดมั้ย?"

 

           "ไม่ต้องเลย เดี๋ยวยาว" ซินตอบเป็นเชิงตัดพ้อ นัทได้ยินดังนั้นจึงยิ้ม แต่ก็จับสังเกตที่ผิดได้จากน้ำเสียงสั่นเครือ

            "ซิน เป็นไร?"

           "เปล่า... ไม่ได้เป็นอะไร" คนถูกปฏิเสธมุ่นคิ้ว แต่ก็ไม่ทำอะไร จนซินเอ่ยถามนัทขึ้นมา


            "นัท..ขอยืมไหล่ได้ปะ?" นัทแปลกใจกับคำถามนั้น แต่ก็ทำเสียงในคอเป็นเชิงว่าได้
            "ขอบคุณนะ" ซินยิ้มเนือยๆ ก่อนจะเอนหัวเข้าพิงที่ไหล่กว้างของร่างสูง แล้วความเงียบก็ครอบคลุมพื้นที่นั้นจนนัทเกือบจะคิดว่าซินหลับแล้วด้วยซ้ำไป แต่อยู่ๆเสียงจากร่างบางก็ทำลายความคิดนั้นทันที

            "ป่านนี้พวกพี่ทีมงานเค้าจะตามหาเรารึยังอะ?"

           "นัทว่าคงหากันให้วุ่นแล้วล่ะตอนนี้" ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่ผ่านไปซักพักนัทก็รู้สึกได้ถึงอาการสั่นน้อยๆของไหล่บาง
            "ซิน... ซินขอโทษนะ.. ฮึก.."

           "เอาเหอะ คุณก็จำไว้แล้วกันว่าอย่าดื้อแบบนี้อีก" นัทลูบหัวซินอย่างอ่อนโยน แต่ทันทีที่มือหนาสัมผัสผิวหนังนั้น นัทก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าอุณหภูมิร่างกายของซินนั้นผิดปกติไป

            "ซิน..ไม่สบายแล้วปะเนี่ย?"
            "..ก็ ไม่นี่" เมื่อร่างบางปฏิเสธเสียงแผ่ว นัทก็รีบผละตัวออกแล้วเอามือแตะหน้าผากทันที อุณหภูมิที่ร้อนกว่าปกติ รวมถึงนัยน์ตาเยิ้มจากน้ำตาที่คลออยู่ ไหนจะริมฝีปากที่เผยอหอบเอาไอร้อนออกมาจากร่างกายด้วย
            "มีไข้ชัดๆ"
            "ไม่มีซักหน่อย! นัทเป็นหมอหรือไง?"
            "ตัวร้อนขนาดนี้ยังจะเถียงอีก?" นัททำเสียงดุใส่ซิน เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ตอบอะไรก็ยิ่งร้อนรน เพราดูจากสภาพ คิดว่าไม่น่าจะไหวแล้วแน่ๆ คนดุจะถอนหายใจแล้วพูดขึ้น


            "เอางี้ เมื่อกี้อยู่ข้างล่างนัทได้ยินเสียงน้ำ ไม่น่าจะอยู่ไกลเท่าไหร่ ซินนั่งรออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวนัทไปเอามาให้" ร่างสูงลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไหนก็โดนมือเล็กดึงแขนไว้ก่อน แม้แรงนั้นจะเบาแสนเบา แต่ก็เรียกให้เขาหันกลับมาได้ทันที
            "ซิน...เฮ้ย!" นัทรีบเข้าไปประคองร่างที่กำลังล้มลงมาทันที ก่อนจะพบว่าคนในอ้อมกอดได้หมดสติเพราะพิษไข้ไปเรียบร้อย มือกีตาร์ขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียดขณะจัดท่าร่างเล็กให้นอนดีๆ แล้วจึงฉีกแขนเสื้อตัวเองให้ขาดออกจากก่อนจะวิ่งไปยังลำธารที่อยู่ใกล้ที่สุด

 

           เมื่อกลับมาถึงพร้อมอาการหอบแฮ่กอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมเศษผ้าชุ่มน้ำ นัทก็พบว่านักร้องนำของตนเองยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม แต่ริมฝีปากบางนั้นกำลังพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ คิ้วเข้มขมวดราวกับเจ้าตัวกำลังไม่สบายใจอะไรบางอย่าง ทำให้เขาต้องก้มลงไปฟังใกล้ๆ

 

           "นะ..นัท... ซินขอโทษ.. นะ.."

 

           เสียงพึมพำขอโทษที่อ่อนเพลียและง่วงงุนเต็มทีทำให้นัทกำมือแน่น ...นี่ซินเครียดขนาดนี้เลยเหรอ?


            "นั... อื้อ..."
            เสียงเพ้อเปลี่ยนเป็นเสียงครางในลำคอเมื่อริมฝีปากอุ่นสัมผัสลงมาอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ยกเศษผ้าชุ่มน้ำขึ้นมาลูบไปตามแนวแก้มขาวซีดที่ยังอุ่นๆเพราะพิษไข้ราวกับจะปลอบประโลม นัทประคองตัวให้ซินนอนตักในท่าที่สบายที่สุด

           "ซิน.. อย่าเป็นอะไรไปนะ"

 

 

 

 

           "น้องนัท! นัทซิน! อยู่แถวนี้มั้ยครับ!!???" เสียงสวรรค์ดังขึ้น ทำให้นัทรีบผละออกจากดูโอ้ของตนทันที ก่อนจะตะโกนเรียกพี่ทีมงานที่กำลังเดินเข้ามาใกล้
           "ทางนี้ครับพี่! ด่วนเลยครับ!!"

 

           ทันทีที่ทีมงานได้ยินเสียงนัทก็รีบวิ่งตามเสียงนั้นจนเจอ นัทรีบร้อนบอกให้ทีมงานเข้าไปช่วยซินที่นอนไข้ขึ้นอยู่ข้างหลังก่อน และแล้วตอนนี้ทุกคนกลับมาถึงที่พักของกองถ่ายเมื่อเย็น การช่วยเหลือของทีมงานก็สำเร็จไปได้แม้จะทุลักทุเลไปบ้างก็ตาม

 

.           ......

 

           “อือ..” เสียงครางอย่างทรมานดังออกมาจากปากของร่างเพรียว ซินลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ความรู้สึกปวดข้อเท้าและศีรษะยังคงอยู่ แต่ถ้าเทียบกับเมื่อคืนแล้วก็นับได้ว่าลดลงไปเยอะเหมือนกัน

 

           ...เมื่อคืนเหรอ’ ซินนึกในใจก่อนจะคิดถึงเรื่องเมื่อคืน..ความรู้สึกที่เหมือนโดนจูบ... ใบหน้าหวานที่แดงด้วยพิษไข้ก็เริ่มแดงขึ้นมาอีก ถ้าใครถามตอนนี้ก็คงจะตอบว่าอากาศร้อนอีกนั่นแหละ

 

           “ตื่นแล้วเหรอซิน?” ซินหันไปทางต้นเสียงที่ดังขึ้นข้างๆเตียง คิดว่าจะเป็นคนที่กำลังนึกถึง แต่กลับเป็นพี่โอ๊ตแทน สีหน้าซินหม่นลงนิดหน่อยก่อนจะถามถึงคนที่ตัวเองพาหลงป่าไป

           “นัทล่ะพี่?”

 

           “โหย ตื่นมาก็ถามหาคู่หูเลยนะมึง ไอ้นัทมันพึ่งออกไปหาข้าวกินเมื่อกี้ ก่อนหน้าแกจะตื่นนั่นแหละ” น้ำเสียงพี่โอ๊ตจิกกัดคนป่วยอย่างแรง

           “รู้ตัวมั้ยว่าเมื่อวานทำให้คนอื่นเค้าวุ่นวายไปหมดเลยน่ะ?”

           “ครับพี่โอ๊ต ซินรู้ ซินขอโทษจริงๆครับ..” ร่างบางยกมือขึ้นมายกมือไหว้ด้วยท่าทางเหนื่อยอ่นแต่จริงจัง ภาพนี้แม้แต่เจ้าของงานมาเห็นก็คงจะใจอ่อนให้ทันทีที่เห็นแน่นอน

 

           “เออๆ ไว้เดี๋ยวชั้นจะไปเคลียร์กับรายการให้อีกที โทรตามไอ้นัทแปป” พี่อํตกดปุ่มที่บีบีของตัวเองก่อนจะยกขึ้นแนบข้างหูซักพักแล้วพูดกับคนในสายเรื่องของคนที่นอนอยู่บนเตียง ซักพักพี่โอ๊ตก็ต้องดึงโทรศัพท์ออกมาดูแล้วสบถเป็นเชิงก่นด่าใส่มือถือ

 

           ครืดดด

 

           เสียงเลื่อนเปิดประตูเลื่อนของห้องพักดังขึ้น ปรากฏร่างของมือกีตาร์ที่เหนื่อยหอบเพราะวิ่งมาจากชั้นหนึ่งขึ้นมาถึงชั้นห้า

 

           “วุ้ย ทีเรื่องเมียมึงล่ะนี่ไวจริง” พี่โอ๊ตพูดจิกคนมาใหม่ นัทยิ้มแหยๆให้พี่โอ๊ตด้วยท่าทางปลงๆ

           “เชิญพวกแกสองคนอยู่กันตามสบาย ชั้นไปเลคียร์กับรายการละ พวกแกนี่มันสร้างปัญหาให้ชั้นตลอดเล้ย” ทั้งๆที่เดินออกไปจากห้องแล้วแต่เสียงด่านั่นก็ยังคงเข้าหูทั้งสองคนอยู่ดี = =

 

           นัทปิดประตูห้องแล้วหันหลังเดินเข้าไปที่เตียงกลางห้อง ร่างบางในชุดคนไข้บนเตียงยิ่งทำให้ดูโทรมลงไปชัดเจน นัทลากเก้าอี้ของโรงพยาบาลไปไว้ข้างเตียงแล้วยื่นมือของตัวเองไปแตะหน้าผากซิน

 

           “เป็นไงบ้าง?”

 

           “ปวดหัวอะ” ซินตอบเสียงแผ่ว นัทถอนหายใจแล้วหลับตาสงบนิ่งเพื่อบรรเทาความเหนื่อยเมื่อครู่ ตอนนี้ทั้งห้องจะถูกครอบคลุมไปด้วยความเงียบ

 

           “นัท..เมื่อวาน.. ซินขอโทษจริงๆนะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นกลบความเงียบ นัทลืมตาขึ้นมองหน้าเจ้าของเสียงแล้วยิ้มเยาะบางๆ

           “เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ แต่จำไว้ละกันว่าอย่าทำแบบนี้อีก ผมเป็นห่วงนะ” คำพูดและแววตาที่ส่งผ่านออกมา ทำให้ซินรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

           “อย่าคิดมากดิ” นัทยกมือขึ้นลูบเรือนผมยาวลอนช้าๆให้คนตรงหน้ารู้สึกผ่อนคลาย

 

           “นอนพักอีกซักหน่อยดีกว่ามั้ย? จะได้ดีขึ้นอีกหน่อย” ร่างบางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ารับ นัทดึงผ้าห่มผืนสะอาดของโรงพยาบาลขึ้นมาบดบังตรงช่วงไหล่

 

           “แล้วเจอกันในความฝันนะนัท”

 

End.

สองวันกับฟิคนี้ /////

พี่ิซินเคะไปมั้ย //////

Comment

Comment:

Tweet

แต่งอีกนะ เค้าชอบconfused smile
กรี๊ดดดดดด
ชอบบบบบบบบบบบบบบมากมาย

#3 By nutprawee (125.27.0.178) on 2011-05-20 21:54

อร๊ายยย ซิงกูล่าบันไซ *0*Hot!

#2 By MaExZ on 2011-05-17 18:50

ร้อนอ่ะน้องยู *เอามือพัดหน้า*
อร๊ายยยย เขินนนนนน -////-

#1 By Hydro_Speci@L on 2011-05-17 11:44