[Fiction Kamen Rider OOO] After School

posted on 14 Jan 2011 21:50 by yusayo1994 in FicTion
Fiction : Kamen Rider OOO
Title : After School
Pairing : Uva x Kazari /w Ankh x Eiji
Caution : เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องหลัก ความสัมพันธ์และนิสัยของตัวละครในเรื่องนี้ล้วนแล้วแต่มาจากการจิ้นของไรเตอร์ทั้งสองทั้งสิ้นนะคะ

                                            DoubleYuu as Kazari/Ankh
                                                   Rosette as Uva

    ในยามบ่ายของถนนหนทางจากโรงเรียนไปถึงบ้านยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวเดินไปตามทางเรื่อยๆโดยไร้จุดหมาย นัยน์ตาสีดำจ้องมองขึ้นท้องฟ้าก่อนจะหยุดเดินแล้วจ้องมองมันอยู่อย่างนั้นราวกับว่าก้อนเมฆจะหันกลับมามองตัวเขาเอง

    ป่านนี้.. พี่อังค์จะเป็นยังไงบ้างแล้วนะ.. 
    เด็กหนุ่มพึมพำในใจ ขาเรียวภายใต้กางเกงขายาวสีดำก้าวเดินไปเรื่อยๆจนผ่านสนามเด็กเล่น ..สถานที่ที่ได้เจอกับพี่ชายสุดที่รักเป็นครั้งสุดท้าย สายลมเอื่อมพัดเข้าหน้าตัวเองเหมือนในวันนั้น พาลทำให้เด็กหนุ่มคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนจะขมขื่นขึ้นมา..

                                           ******************************

    "อูว่า ดูแลน้องดีๆนะ"  เจ้าของเสียงเข้มที่ติดแผ่วเบาในห้วงคำนึงของคาซาริ เป็นเสียงที่ฟังดูน่าเกรงขาม แต่ความน่าเกรงขามครั้งนี้ทำให้เด็กน้อยรู้สึกโหยหาอย่างบอกไม่ถูก สายตาที่แสดงออกถึงความงุนงงจ้องมองสลับกับอังค์และอูว่าไปมา

   "เหอะ...ไอเด็กติดพี่พันนั้นใครจะอยากไปดูแลมันกัน"  อู่ว่าตอบกลับเสียงแข็ง  ทั้งๆที่จริงๆแล้วตนเองเอ็นดูคาซาริยิ่งกว่าใคร แต่กลับแสดงออกได้ไม่เก่ง จึงได้แต่ตอบกลับแบบกระด้างไปเท่านั้น
    "ดื้อจริงๆเลยนะเนี่ย น้องคนนี้" รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหนุ่มผมทอง มือใหญ่เลื่อนไปลูบหัวของคาซาริที่กำลังยืนนิ่งเฉย พลันสายตาของเด็กน้อยก็เหลือบไปเห็นคนๆหนึ่งยืนอยู่ที่หัวมุมของสนามและจ้องมองมาที่ตนยืนอยู่ อังค์เห็นน้องของตนมองไปยังที่ตรงนั้นก็หันกลับไปมองตาม

    "รอเดี๋ยวนะเอย์จิ!" เสียงนุ่มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนดังลั่นไปไกลถึงสามบ้านแปดบ้าน แต่ก็เพื่อให้คนที่มารอนั่นได้ยินแหละ..

     "พี่ไปก่อนนะคาซาริ" ร่างสูงกันหลับมาหาน้องชายของตนและกล่าวคำพูดที่คาซาริยังไม่เข้าใจความหมาย
    "เอ๋..พี่จะไปไหนอะ? ให้ผมไปด้วยได้มั้ย" เด็กน้อยผมสีขาวถามอย่างดีใจ แต่คำตอบที่ได้รับนั้นกลับกลายเป็นว่าทำให้เขาต้องหน้างอ

    "ไม่ได้หรอกนะ นายน่ะอยู่กับอูว่าดีกว่า"
    "ไม่เอานะ! ผมจะไปกับพี่อังค์!" เด็กน้อยยังคงดึงดัน..
    "อย่าดื้อสิคาซาริ.. เป็นน้องพี่ต้องไม่ร้องไห้นะ อูว่า จับน้องไว้ให้ที" อูว่ามองตาแข็งใส่ผู้เป็นพี่ ความจริงตนไม่อยากรับความผิดชอบต่อจากคนตรงหน้าแต่อย่างใด  แต่เมื่อเห็นน้องคนเล็กพยายามจะไปหาพี่ใหญ่ให้ได้ก็อดที่จะพลั้งมือไปรั้งไว้ไม่ได้...

    พี่ชายคนรองล็อกตัวน้องเล็กของตัวเองไว้ ใบหน้ามุ่ยจ้องเขม็งไปทางอื่นที่ไม่ใช่ตัวของอังค์หรือแม้แต่ตัวของคาซาริ อูว่างัดเรี่ยวแรงที่มีอยู่ในตัวทั้งหมดขึ้นมาเพื่อจับตัวของคาซาริไว้ให้แน่นที่สุด หนำซ้ำยังต้องทนต่อแรงถีบแรงทุบที่น้องเล็กส่งกลับมาหวังจะให้ปล่อยด้วยอีก ..แต่ถึงเจ็บก็ต้องทน ถ้าไม่อยากให้คาซาริวิ่งตามไป

    แผ่นหลังใหญ่ที่เคยขี่หลังเล่นตลอดมาค่อยๆไกลสุดสายตาออกไปจนหายไปที่หัวมุมถนนใกล้ๆ แต่เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ระงมของเด็กก็ยังคงดังอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง เผลอๆอาจจะดังขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำไป..

    "พี่ฮะ!!!!"

                                          ******************************

    "เฮ้อ.." คาซาริถอนหายใจเบาๆเมื่ออดีตในวันวานของตนถูกดึงขึ้นมาจากความทรงจำอีกครั้ง เขายกแขนซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนสีดำเรือนโปรดที่ได้มาเป็นของขวัญชิ้นแรกจากอังค์เมื่อตอนยังเด็ก เมื่อเห็นเข็มนาฬิกาที่หยุดตรงเลขสี่ ดวงตาสวยก็เบิกกว้างทันที
    ..แย่แล้ว เย็นป่านนี้ เดี๋ยวแม่จะว่าเอา
    ทันทีที่คิดได้ ร่างโปร่งก็ทำท่าจะเดินออกจากที่ตรงนั้น แต่สายตาของเขาก็เห็นเงาดำๆอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่
    เจ้าของเงาดำๆที่คาซาริมองเห็นนั่นคือร่างของอูว่าที่ลอบมองร่างของผู้เป็นน้องบนต้นไม้นานแล้ว เพราะกะไม่ให้เจ้าตัวรู้ ถ้าหากปะหน้ากัน เจ้าตัวคงอดแกล้งคนตรงหน้าไม่ได้แน่...

    แต่ทันใดนั้น...สายตาของทั้งสองก็ปะทะกัน...

    "อ๊ะ..อูว่า!! นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ!" คาซาริตกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าสถานที่นี้จะมีคนอยู่นอกจากตัวเอง
    "ชั้นอยู่นี่ตั้งนานแล้ว  นายนั่นแหล่ะมาทำอะไรที่นี่" อูว่ากระโดดลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ลงมาคุยกับคาซาริ
    "ผมก็แค่มาเดินเล่นแค่นั้นเอง แล้วก็กำลังจะกลับบ้านด้วย" คาซาริตอบกลับทันควันด้วยเหตุผล แต่เมื่อพูดจบประโยคใบหน้าหวานก็ก้มลงมองกับพื้น

    ..บ้านงั้นเหรอ? กลับไปก็มีแต่จะต้องเหงานี่ แต่ไม่ได้เหงาเพราะพี่อังค์ไม่อยู่หรอก.. เหงาเพราะไม่มีใครที่เข้าใจตัวเองมากกว่า.. คิดได้ดังนั้นนัยน์ตาโกรธเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นหมองเศร้า สร้างความประหลาดใจให้อูว่าอยู่เหมือนกัน


    "จะทำหน้าเป็นหมาหงอยไปจนถึงเมื่อไหร่กัน"  อูว่ามองร่างเล็กก้มหน้าเศร้าเลยรู้สึกเลยทำท่าทีรำคาญใส่เพื่อจะให้คนตรงหน้าคลายหน้าเศร้า ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอหนุ่มน้อยเจ้าของเรือนผมสีขาวทั้งๆที่ใบหน้าของตัวเองไม่ได้เป็นไปตามกิริยา เพราะไม่รู้จักวิธีปลอบที่มันดูเข้าท่ากว่านี้นั่นแหละ...
    "บ้านน่ะ เค้ามีไว้ให้กลับอยู่แล้วนี่  ที่นี่ยังมีทั้ง ชะ...เมซูล กับ กาเมรุ รอนายอยู่แล้วนี่"
    "เห..อูว่านี่มีส่วนที่อ่อนโยนเป็นกับเค้าด้วยเหรอเนี่ย" คาซาริทำเสียงเย้าหยอกอูว่าพร้อมกับเผยรอยยิ้มเล็กๆออกมา
    "อึก!! น...นายว่าอะไรชั้นนะ!!" อูว่าหน้าแดงขึ้นทันทีหลังจากเห็นรอยยิ้มของคาซาริ  พลางยิ่งเอามืออีกข้างไปรัดคอคนตรงหน้าแน่นกว่าเดิม
    "อย่ามาพูดอะไรบ้าๆนะ ไอ้ลูกแมวเอ้ยย"

    "อั๊ก..เจ็บนะ..ปล่อย..!!" ท่าทางว่าอูว่าจะออกแรงต่อคาซาริเหมือนตอนที่จัดการพวกศัตรูมากไปหน่อย เลยทำให้ร่างเล็กขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ แต่ทำยังไงอุว่าก็ไม่ปล่อย จึงต้องคิดแผนขึ้นมา.. - -+
    เจ้าของเรือนผมสีขาวอมเทาจู่ๆก็ทิ้งตัวลงไป ความทรมานถูกแสดงออกมาบนใบหน้าขาวโทรม แน่นอนว่าไม่ว่าใครที่ไหนก็ต้องคิดแล้วว่าเล่นแบบนี้มันอันตรายเกินไป..

    "อ่ะ...เฮ้ย!!! คาซาริ!! คาซาริ!! ทำใจดีๆไว้!!!" อูว่าตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างในอ้อมแขนอยู่ๆค่อยๆล้มลงไปกองกับพื้นซะดื้อๆ  ได้แต่เพียงเขย่าตัวเรียกสติร่างน้อยนั่นให้ฟื้นขึ้น
 
    ระ...หรือว่าจะขาดอากาศหายใจ...ผ...ผายปอดดีมั๊ยนะ..
    ด้วยความที่โดนเมซูลเสี้ยมสอนมาอย่างดีเรื่องการช่วยชีวิตเบื้องต้นมาดีเกินเหตุ...คงต้องขอบคุณการสอนของคุณแม่เมซูลนี่แหละนะ...

    "..คิก.." ร่างที่อยู่ในอ้อมแขนสั่นขึ้นมาเล็กๆ อูว่าเห็นก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาหน่อย
    "ฮ่าๆๆๆๆ!!!!" แต่ผิดคาด จู่ๆคาซาริก็ระเบิดหัวเราะออกมาซะดังลั่น ทำเอาอูว่าเหวอไปชั่วครู่

    หลังจากหัวเพราะจนสำลัก รอยยิ้มหวานถูกเผยออกมา มือบางปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะหัวเราะมากเกินไป
    "ให้ตายสิ.. อุว่า ..แค่ก นายนี่น่าแกล้งชะมัดเลย!!"
     "แล้วก็นะ อูว่า แค่หมดสติไปเพราะขาดอาหาศหายใจน่ะ ไม่ต้องถึงขั้นผายปอดก็ได้.."

   "ฮึกกก!!" อูว่าโดนคนตรงหน้าหลอกเข้าอย่างจัง ความรู้สึกอายสุดขีดก็เข้าแทรก...ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วหน้าแดงเพราะโกรธ หรือเพราะเขิน...หรืออาจจะเป็นเพราะเห็นรอบยิ้มของคนหน้าก็ได้...
    แต่ก็ดีแล้วที่ทำให้หน้าตาหม่นหมองก่อนหน้านี้หายไปได้แล้ว...

    "นี่อูว่า เราจะกลับบ้านกันได้รึยัง?"
    "ช่างนายสิ่...กลับไปไม่ทันข้าวเย็นวันนี้โดนยัยแม่ขี้บ่นนั่นเหวี่ยงใส่ชั้นไม่รู้ด้วยล่ะ" หลังจากโดนแกล้งไปเมื่อครู่ทำเอาอูว่าเข้าหน้าคาซาริแทบไม่ติด จึงได้แต่เอ่ยเสียงแข็ง

    "งั้นก็กลับกันเถอะ" คาซาริยิ้มให้อูว่า สาบานได้เลยว่ารอยยิ้มครั้งนี้ที่ส่งมาให้นั้นคงไม่มีใครได้เห็นอีกแล้ว เพราะทั้งบรรยากาศยามเย็นรอบๆกาย ลมหนาวเอื่อยๆที่พัดมา และแสงอาทิตย์จากด้านหลังช่วยขับให้ใบหน้าที่หวานอยู่แล้วของคาซาริเด่นชัดขึ้นมากว่าเดิม
   
    ทั้งสองคนเดินไปตามถนนด้วยกัน เสียงหยอกล้อและโวยวายดังขึ้นเป็นระยะๆ แต่นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติของสองพี่น้องคู่นี้แล้วล่ะนะ..

End

แนะนำตัวละคร (ในแบบของฟิคนี้นะ ฮ่า)

เอย์จิ (ตัวละครไม่มีบทไหงได้ชื่อแรกเนี่ย..)
    ชายหนุ่มที่เดินทางไปทั่วโลกเพื่อท่องเที่ยวช่วยเหลือผู้คนในประเทศต่างๆ (แน่นอน ประเทศไทยเค้าก็เคยมาแล้ว!) แต่เมื่อกลับไปที่ญี่ปุ่น เขาก็ได้พบกับอังค์ที่มีความต้องการเหมือนกัน จึงตัดสินใจหยุดการท่องเที่ยวชั่วคราวเพื่อใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ..เป็นคนช่วยวางแผนให้อังค์หนีออกจากบ้านด้วยล่ะ (อา..เคะร้ายนี่เธอว์)

อังค์
    ลูกชายคนโตของบ้านกรีด เก่งในทุกๆด้าน มีสเน่ห์มากมายในตัว แต่ต้องหนีออกจากบ้านไปเมื่อประมาณแปดปีก่อนเพราะทนความกดดันของแม่(เมซูล)ที่บังคับให้เรียนตลอดไม่ไหว สาเหตุเพราะแม่อยากให้ตัวเองเป็นนักกฏหมายทั้งๆที่อยากจะเป็นนักดนตรีมากกว่า เขาพบกับเอย์จิในผับที่ตนเองไปเล่นดนตรี เมือ่ได้รู้ว่าต่างก็มีอุดมการณ์คล้ายๆกันจึงตัดสินใจคบกัน(..หืม?) เป็นคนขอให้เอย์จิช่วยคิดแผนหนีออกจากบ้าน

อูว่า
    ลูกชายคนรองของบ้านกรีด เป็นเด็กที่มีนิสัยเกเร ติดเถื่อน เนื่องจากตอนเด็กๆ แม่ของตนคอยแต่จะเอาใจอังค์และไม่ใยดีตัวเองมากเท่าที่ควร แถมอังค์ยังเอาแต่สนใจคาซาริตลอดเวลา เลยพาลทำให้ไม่ชอบใจอังค์กับคาซาริตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จริงๆแล้วเป็นคนอ่อนโยนมาก แต่ดันแสดงออกไม่เก่ง มักถูกคาซาริแกล้งบ่อยๆ แล้วเหตุการณ์ตอนที่อังค์หนีออกจากบ้าน ทำให้เมซูลโมโหมากและลงกับอูว่าอย่างหนักจนมีแผลใจกับเรื่องทางบ้าน ยังดีที่ได้คาซาริเป้นคนช่วยดามใจไว้นะ (ฮา)

คาซาริ
    ลูกชายคนที่สามของบ้านกรีด เป็นเด็กที่มีนิสัยเข้ากับคนง่าย แล้วยังหน้าตาน่ารักน่าชังอีก ติดอังค์มากเสียจนเคยโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อว่าเป้นพวกติดพี่ บ่อยครั้งที่ตัวเองชอบไปเล่นกับอุว่า(สุดท้ายอูว่าก็ไม่เล่นด้วย) แล้วก็โดนอูว่าพาลใส่หลายครั้ง หลังจากเกิดเหตุการณ์อังค์หนีออกจากบ้าน เมซูลที่คาดหวังในตัวอังค์ไม่ได้ ก็มาลงที่อุว่า แต่อูว่าก็คาดหวังไม่ได้อีกเช่นกัน จึงมาคาดหวังที่ตัวคาซาริแทน ประจวบเหมาะกับที่เมซูลกำลังจะมีลูกอีกคน คาซาริจึงต้องจำใจให้เมซูลคาดหวังเพราะไม่อยากให้เครียดมากเกินไป โตขึ้นมาก็เลยเป็นเด็กที่มีนิสัยค่อนข้างโรคจิตนิดหน่อย แต่อย่าดูถูกสมองอันชาญฉลาดเชียวนะ.. (แผนวางระเบิดโรงเรียนก็ยังเคยคิดมาแล้วเหอะ!)

เมซูล
    แม่แท้ๆของเหล่าสมาชิกกรีดด้านบนทั้งสาม มีนิสัยคล้ายๆคนโรคจิตอยู่นิดหน่อย สาเหตุชัดๆก็มาจากการที่โดนคนรอบข้างกดดันมาว่าเลี้ยงลูกไม่รอดหรอก จนตัวเองต้องทนกดดันลูกไปเรื่อยๆ และเป็นตัวละครที่น่าสงสัยในตอนนี้ว่าใครเป้นพ่อของลูกเธอกันแน่??? (ช่างมันเถอะ ก็แค่ฟิค!)

กาเมล
    ลูกชายคนสุดท้องของบ้านกรีด เด็กผู้ชายไร้เดียงสามากเสียจนอูว่าไม่ชอบ อาจจะเป็นเพราะเมซูลเลี้ยงดูแบบติดแจไม่ให้ห่างไปไกลเลยก็เป็นได้ บ่อยครั้งที่เข้าไปเล่นซนกับคาซาริจนคาซาริต้องถามว่า "ไม่เบือ่รึไงเล่นแต่กับพี่น่ะ" แน่นอน กาเมลของเราก็ตอบว่า "ไม่นี่ ก็พี่คาซาริใจดีจะตาย" ภาพนี้ในสายตาของคาซาริพาลทำให้คิดถึงเรื่องของตัวเองกับอังค์ชอบกล


Talk f. Yuu
    ฟิค ๐๐๐ เรื่องแรก เย้~ ดีใจมากค่ะที่แต่งจบ (ถ้าจำไม่ผิด... ชั่วโมงเศษๆไช่ปะ?) งานนี้ต้องขอขอบคุณพี่โบว์(Rosette) ที่ยอมให้อียูลากมาแต่งเป้นเพื่อน 555
    ฟิคนี้เกิดขึ้นมาจากแฟนอาร์ตอันนึงในพิกซิปค่ะ คือเป็นครอบครัวกรีด ลูกชายคนที่สองอูว่า ลูกชายคนที่สามคาซาริ ลูกชายคนสุดท้ายกาเมล แล้วก็แม่เมซูล แล้วอยู่ๆพล็อตนี้มันก็เกิด 555
    ตามเนื้อเรื่องจริงๆ อูว่ากับคาซาริมันเกลียดกันปานจะฆ่ากันตายเหมือนชิสึโอะกับอิซายะเลยล่ะ ยิ่งคาซาริกับอังค์ไม่ต้องพูดถึง คู่นี้คิดะกับอิซายะชัดๆ!! (งั้นเอย์จิก็ต้องเป็นมิคาโดะอะดิ!?) <<< อย่าว่าอียูเพ้อเจ้อนะ.. คือตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้เหมือนในดูราราร่าสุดๆไปเลยอะ.. มีทั้งตู้กดน้ำ ทั้งตัวละครเถื่อน ทั้งตัวละครเจ้าเล่ห์ ทั้งตัวละครไฮเปอร์ ทั้งเรียบร้อย โอ๊ยย เยอะแยะ (ไม่อยากจะเซด ตอนหลังๆมาคาซาริทำตัวได้อิซายะมาก ชุดยังเจือกมีขนเฟอร์ที่ฮู้ดเหมือนกันอีก!!)
    สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่อ่านจนจบฟิคนะค๊า ฮ่าาาา

Talk f. Rosette
    ความรักพี่-น้อง ต้องห้าม? หรือบริสุทธิ์?
    สมัยนี้มีอนิเมหลายเรื่องที่มาแนวนี้ ไม่เว้นแม้แต่ตัวละครจากอนิเมเด็กหนุ่มน้อยสาวๆก็ไม่เว้นที่จะจับไปจิ้นได้ (รวมทั้งตัวเราเองด้วย 555) แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดแปลกอะไร เพราะมันคือยาชูกำลังในสไตล์สาวๆนั่นเอง
    ฟิคเรื่องนี้ก็มาจากจิ้นตนาการของสาวๆ2คน (DoubleYuu & Rosette) ที่รักและชอบในทางสายนี้ ชื่นชอบตัวละครจากไรเดอร์ทั้งคู่จึงได้มาร่วมมือกันสรรค์สร้างฟิคขนาดสั้นให้พอชุ่มชื่นหัวใจ คงต้องขอบคุณความคิดที่ว่า "ก็ในเมื่อในเรื่องมันไม่มีให้... ก็มาสร้างเองกันเลยสิ!" จึงได้เกิดเป็นฟิคหวานๆสไตล์เบาๆให้แฟนๆที่ชื่นชอบเหมือนกันได้สครีมกันไม่มากก็น้อย
    ขอบคุณน้องยู (DoubleYuu) ที่มาชวนพี่จิ้นไปด้วยกันจนเกิดเป็นเรื่องนี้ขึ้น (แต่งไปกรี๊ดไปมันส์สุดๆ 555 XD )
    ขอบคุณทุกๆคนที่ตามอ่านจนจบ สำนวนการแต่งอาจจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็หวังว่าทุกๆคนจะเข้าใจง่ายและร่วมมีความสุขไปกับคู่ อุว่าxคาซาริ ของพวกเรานะคะ ^^

Comment

Comment:

Tweet

แอบตกใจเล็กน้อย เอย์จิเคะหรือนี่  ฟฟฟ ;w;

#3 By G.Ren on 2014-02-18 23:14

ยังทำมือ อังค์ไม่เสร็จเลย
หาถุงมือไม่ได้อ่ะ

#2 By たいが on 2011-02-10 19:23

อูว่ากับคาซาริ คู่นี้มันคู่กัดคู่รักตลอดกาล!! สุดยอดครับ

#1 By Erika on 2011-01-30 15:32