[Fiction Kamen Rider Den-O] Thank you My Butler

posted on 05 Jul 2010 10:44 by yusayo1994 in FicTion

Fiction : Kamen Rider Den-O
Title : Thank you My Butler.
Pairing : Teddy*Nogami Kotaro
Summary : เล็กๆน้อยๆจากความอยาก 55

DoubleYuu as Nogami Kotarou
[YoH] as Nogami Ryoutarou & Teddy Imagin

 

เสียงรถไฟดังสนั่นโลกแห่งกาลเวลา สายลมพัดพาทำเม็ดทรายสีประกายปลิวว่อน
ณ โบกี้ของรถไฟแห่งกาลเวลาสีขาวโลดแล่นไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับเวลาที่ไม่หยุดรอสิ่งใดๆเช่นกัน..

เมื่อการเดินทางร่วมกันได้สิ้นสุดลง.. สิ่งที่ไม่สามารถคงอยู่ไว้ได้..
นั่นคือ   .."เวลา"..

 


     "จะจากกันแล้วนะฮะ..ปู่"  โคทาโร่กลั่นกรองคำพูดเหล่านั้นออกมาอย่างยากลำบาก อึดอัดที่ต้องจาก เจ็บปวดที่ต้องพราก จากปู่อันเป็นที่รักยิ่ง...แม้ว่าจะเป็นปู่ของเขาเอง แม้ว่าจะเป็นตาแก่ที่ตั้งชื่ออันน่าตลกให้กับเขา แต่ว่าเวลานี้ เวลาที่อยู่บนเดนไลเนอร์ด้วยกัน เขาไม่ใช่ปู่จากช่วงเวลาที่ตนรู้จัก แต่เป็นคนเข้มแข็งและน่ารักจนน่าหลงใหล

..รู้สึกเจ็บใจที่ต้องจากกัน แต่เวลาอันแสนสุขนั้นมักสั้น..

    "ตั้งแต่ผมได้เดินทางกับปู่.. ผมไม่เคยจะรู้สึกซักครั้งเลยว่าคุณเป็นปู่ของผมจริงๆนะ" ท่ามกลางความเงียบและกดดันจากเวลานั้นผู้ซึ่งเป็นหลานแอบยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเขิน เพราะปกติเขาเป็นคนที่ค่อนข้างปากไม่ตรงกับใจ จะให้พูดอะไรแบบนี้ด้วยท่าทีปกติก็กระไรอยู่

    "งั้นเหรอ" เรียวทาโร่ว่าพลางยิ้มเล็กน้อยอย่างดีใจ เขาดีใจที่หลานบอกว่าไม่เคยรู้สึกสักครั้งว่าเขาเป็นปู่ ในหัวของเรียวทาโร่ผู้อ่อนหัดและแสนซื่อนั้นคิดดีใจเพราะโคทาโร่ผู้เป็นหลานคงจะหมายถึงนึกกับเขาเหมือนเป็นอย่างเพื่อนนั่นเอง

    "ขอบใจนะโคทาโร่ที่มองผมเป็นเพื่อน" สรุปเอาเองเสร็จสรรพสมเป็นเรียวทาโร่

    "จริงๆแล้ว.. ผมไม่ได้มองปู่ว่าเป็นเพื่อนนะ.." ประโยคที่ดุเหมือนจะปฏิเสธทำเอาคนตรงหน้าถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"แต่เป็นตั้งเพื่อนต่างหาก.."

    เรียวทาโร่เบิกตากว้างอย่างตกใจที่หลานชายในอนาคตพูดแบบนี้ เขาเห็นว่าแก้มของอีกฝ่ายขึ้นสีแดงเล็กน้อยจากความเขิน
    แม้จะได้อยู่ร่วมกันในระยะเวลาสั้นๆแต่เขาก็รู้ดีว่าโคทาโร่เป็นคนประเภทเดียวกันกับโมโมทารอสผู้ซึ่งปากไม่ตรงกับใจอย่างสุดๆ เด็นโอรุ่นแรกมองนิวเด็นโอพร้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง
    แต่ทว่าในขณะเดียวกันก็มีหนึ่งคนที่ไม่ปลื้มเท่าไหร่กับท่าทางของสองคนนี้...


..และแน่นอน น่าจะไม่พ้นอิมาจินประจำตัวล่ะมั้ง..


    "เท็ดดี้ ตอนนี้ได้เวลาแล้วรึยัง?" โคทาโร่ละสายตาจากคนตัวเล็กกว่าไปที่อิมาจินพ่อบ้านที่กำลังยืนมองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่สบอารมณ์สุดๆ

    "อ้ะ...เอ่อ...ได้เวลาแล้วล่ะ โคทาโร่" เท็ดดี้ที่ถูกอีกฝ่ายเรียกละล่ำละลักตอบ เขาเพิ่งรู้สึกตัวเพราะเสียงเรียกของโคทาโร่ เมื่อครู่นี้เขาเอาแต่มองหลานปู่ร่ำลากันอย่างไม่ค่อยพอใจนัก...เขาไม่ชอบใจเลยที่เห็นโคทาโร่ทำท่าแบบนั้น...พูดจาแบบนั้น... แสดงตัวว่ารักอีกฝ่ายอย่างออกนอกหน้าเหลือเกิน ทั้งที่กับเขาบางทีแล้วโคทาโร่เอาแต่ทำตัวร้ายๆใส่แท้ๆ...

..น่าน้อยใจจริงๆ..

    "งั้น.. ผมคงต้องไปแล้วนะ.." เด็กหนุ่มหันกลับมาที่เรียวทาโร่อีกครั้ง พร้อมกับส่งสายตาที่ห่วงหาอาวรณ์และรอยยิ้มที่ดูเหมือนฝืนให้ และก่อนที่จะเดินออกไปจากโบกี้รถไฟ โคทาโร่ก็เดินกลับมาหาเรียวทาโร่อีกที

    "ขอให้ชีวิตปู่ปลอดภัยจนถึงช่วงเวลาที่แม่ของผมจะเกิดด้วยนะครับ.." โคทาโร่ยิ้มให้เรียวทาโร่เป็นครั้งสุดท้าย ขายาวๆก็รีบสาวเท้าออกไปจากโบกี้นั้นทันที เล่นเอาเท็ดดี้เกือบตามไปไม่ทัน


..ที่ต้องรีบเดินออกมา..
..ไม่ใช่เพราะเขินหรืออาย..
..แต่เพราะกลัวน้ำตาที่กลั้นไว้อาจจะไหล..
 

    อิมาจินพ่อบ้านกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามคู่หูของตนไป ท่าทางของโคทาโร่ราวกับจะร้องไห้ เท็ดดี้ซึ่งอยู่กับโคทาโร่มาตลอดตกใจเมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ เขาไม่คิดเลยว่าโคทาโร่จะเสียใจถึงเพียงนี้เพราะปกติโคทาโร่ไม่ค่อยแสดงด้านที่อ่อนแอออกมา

    "ไม่เป็นไรหรอกโคทาโร่ เดี๋ยวก็ได้เจอกับคุณปู่อีก" เท็ดดี้ว่า หวังจะปลอบใจ

    "ชั้นไม่ได้เศร้าซักหน่อยนะเท็ดดี้" โคทาโร่หันมามองหน้าเท็ดดี้ และส่งสายตาค้อนเคืองให้ ก่อนจะหันกลับมามองวิวทิวทัศน์รอบตัว
    "ก็แค่ใจหาย.. ไปแว้บนึง" ถ้าเท็ดดี้ไมได้ตาฝาด.. แววตาของโคทาโร่ดูเหมือนจะหมองลงไปกว่าเดิม

    เท็ดดี้อยากเข้าไปกอด เขาอยากที่จะปลอบใจโคทาโร่เหลือเกิน แต่ทว่าอิมาจินอย่างเขา...เป็นเพียงคู่หูเท่านั้น คงไม่สามารถทำอะไรได้เกินเลยไปกว่าการพูดจาปลอบใจอีกฝ่ายหรืออย่างมากก็ทำได้เพียงแค่ตบไหล่เบาๆเป็นเชิงปลอบใจเท่านั้น แววตาที่เศร้าหมองของโคทาโร่ทำให้เขาเจ็บปวดเหลือเกิน...เกินกว่าที่จะทนมองอยู่ได้

    "ไม่เป็นไรหรอกโคทาโร่...บางครั้ง...ซื่อตรงกับตัวเองก็คงจะดีกว่านะ" เขาแนะนำ เพราะคิดว่านั่นน่าจะทำให้โคทาโร่รู้สึกดีขึ้นบ้าง

    "ชั้นบอกแล้วไงว่าไมได้เศร้าน่ะ..!!" โคทาโร่หันมาตวาดใส่เท็ดดี้ ทั้งๆที่ไม่ได้ต้องการจะเป็นแบบนี้ เพราะนิสัยโดยแท้จริงของเขาคือปากพูดอย่างนึง แต่ใจมันเป็นอีกอย่างนึง..

    "ขอโทษ" เท็ดดี้ว่า แม้ว่าไม่อาจจะอ่านสีหน้าได้แต่เขากำลังรู้สึกเศร้าใจที่โคทาโร่ตวาดใส่ ไม่ได้กลัว แต่เขาเสียใจที่โคทาโร่ไม่ยอมตอบรับความหวังดีของเขาต่างหาก แม้จะรู้ดีว่านิสัยของโคทาโร่เป็นอย่างไร เขากระด้างและอายเกินกว่าจะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง

    "อะ.. ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะตวาดนะ ที่ต้องขอโทษน่ะ ทางนี้ต่างหาก.."



    "นี่.. เท็ดดี้"
    "อะไรเหรอ" เท็ดดี้ถาม

    "นายเป็นแค่อิมาจินตนนึงสินะ?"
    "เอ๊ะ...ก็ใช่น่ะสิ..."

    "นายถามแปลกๆนะโคทาโร่"

    "นาย.. เป็นคนรับใช้สินะ.." โคทาโร่ก้มหน้าและหลบตาลง ถ้าฟังเสียงดีๆเสียงดูเหมือนจะสั่นนิดๆ

    "ถ้านายจะคิดว่าอย่างนั้นก็ได้...สำหรับนาย...ฉันเป็นได้ทุกอย่างนั่นแหละ" เท็ดดี้ตอบ รู้สึกสงสัยในท่าทีที่แปลกไปอย่างกะทันหันของโคทาโร่

    "หน้าที่ของการเป็นคนรับใช้น่ะ.. นายรู้ดีสินะ"
    "ก็ต้องทำตามคำสั่ง...ไม่ใช่เหรอ?"

    "มีอะไรเหรอโคทาโร่" เท็ดดี้ถาม


    "ถ้างั้น.. ชั้นขอออกคำสั่ง.."



    "..ปลอบชั้นเดี๋ยวนี้"


    "ปลอบงั้นเหรอ..." เท็ดดี้พึมพำก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
    "นายอยากได้การปลอบแบบไหนจากฉันล่ะ"

    "ให้ชั้นยืมไหล่" นอกจากเสียงสั่นๆแล้ว ตอนนี้เสียงสะอึกสะอื้นเริ่มตามมาทีละน้อย

    เมื่อโคทาโร่เศร้า เขาก็เศร้าไปด้วย แต่เพราะคำขอร้องที่พูดเหมือนเป็นคำสั่งของโคทาโร่นั้นไม่อาจทำให้เท็ดดี้ทำอะไรไปมากกว่านี้ได้ ร่างเล็กของอีกฝ่ายเดินเข้ามาชิดพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ใบหน้าเรียวของอีกฝ่ายซบลงที่ไหล่ของเท็ดดี้ อิมาจินใต้บัญชา

    "เท็ดดี้.. ผมคิดถึงปู่.." เสียงสะอึกสะอื้นดังเงียบๆอยู่บริเวณซอกไหล่ เสียงที่พร่ำเพร้อออกมาเหมือนเด็กที่ร้องหาพ่อหาแม่ และสิ่งที่เท็ดดี้ไม่เคยได้ยินเวลาที่อยู่ด้วยกัน เท็ดดี้นึกถึงสิ่งที่โคทาโร่เคยพูดไว้เมื่อครั้งที่ยังอยู่ด้วยกันแรกๆ

"..คำว่า "ผม" ชั้นจะใช้กับคนที่ไว้ใจเท่านั้นล่ะ.."

    เท็ดดี้ไม่ตอบอะไร หากโคทาโร่ต้องการยืมไหล่เขาเพียงแค่นั้นเขาก็ทำได้เพียงแค่นี้ เขาทำได้แค่เพียงลูบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงปลอบใจเท่านั้น แม้เจ็บใจอยู่บ้างที่โคทาโร่เอาแต่ร่ำร้องหาปู่ ร่ำร้องหาโนงามิ เรียวทาโร่ในวัยรุ่น แต่เขาก็ไม่อาจแสดงออกมาได้ว่าเขารู้สึกเจ็บใจเพียงใด

    "ไม่เป็นไรนะ โคทาโร่...."
    เท็ดดี้ไม่ตอบอะไร หากโคทาโร่ต้องการยืมไหล่เขาเพียงแค่นั้นเขาก็ทำได้เพียงแค่นี้ เขาทำได้แค่เพียงลูบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงปลอบใจเท่านั้น
    แม้เจ็บใจอยู่บ้างที่โคทาโร่เอาแต่ร่ำร้องหาปู่ ร่ำร้องหาโนงามิ เรียวทาโร่ในวัยรุ่น แต่เขาก็ไม่อาจแสดงออกมาได้ว่าเขารู้สึกเจ็บใจเพียงใด

    "ยังไง...โคทาโร่คิดในแง่ดีไว้ก็ได้ว่ายังไงก็ต้องได้เจอคุณปู่อีก ถึงจะไม่ใช่คุณปู่ในอดีตก็เถอะ..." เท็ดดี้ว่า แต่ก็คิดได้ว่าตัวเองอาจจะพูดมากไปหน่อย โคทาโร่อาจจะโมโหเขาอีกก็ได้

    "..เงียบปากไปเลยน่า" เสียงอู้อี้จากซอกไหล่ติดโมโหและเขินหน่อยๆ ซึ่งแน่นอนเป็นดังคาด เท็ดดี้โดนดุอีกจนได้

    "ขอโทษทีนะ" เท็ดดี้ขอโทษอีกครั้ง แต่คราวนี้โล่งใจไปได้ว่าโคทาโร่ไม่ได้ว่าอะไรเขาจริงจังนัก เลยเผลอตัวสั่งสอนโคทาโร่ไปจนได้

    "โคทาโร่น่ะน่าจะแสดงท่าทางแบบนี้ให้คุณปู่เห็นบ้างนะ"
     โคทาโร่ได้ยินประโยคที่ไม่น่าจะได้ยินเข้า โดยปกติโคทาโร่ไม่ใช่คนที่จะแสดงวามอ่อนแอจากก้นบึ้งหัวใจออกมาให้ใครเห็นซักเท่าไหร่ ตอนแรกเท็ดดี้คิดว่าจะโดนคนี่เหมือนนายน้อยว่าเอาซะแล้วด้วย

..แต่กลับผิดคาด..

    "ปู่คนไหนล่ะ"

    "เอ๊ะ...เอ่อ...ถ้าจะให้ดีก็ทั้งสองคนนั่นแหละ...แต่ตอนนี้คิดว่าโคทาโร่คงอยากให้คุณปู่ในอดีตเห็นใช่มั้ยล่ะ" เท็ดดี้ถาม

    "ว่าแต่...โคทาโร่ไม่น่าจะถามคำถามแบบนี้นี่นา"

    "............." โคทาโร่เงียบ


   ...ดูท่าว่าเท็ดดี้จะได้รับศึกหนัก...   


    "..คนอุตส่าห์ระบายความในใจออกมา.."
    "..นายกลับทำชั้นเขวไม่เป็นท่า.."

    สายตาคมตวัดขึ้นมามองหน้าอิมาจินสีฟ้า

    "เท็ดดี้.. ปรนนิบัติชั้นเดี๋ยวนี้!!!!!"

    "อะ...เอ๊ะ...!?" เท็ดดี้งุนงงทำอะไรไม่ถูก แล้วก็สำนึกเสียใจว่าดันไปพูดจาเหยียบกับระเบิดเข้าเอง

    "แล้วไอ้ปรนนิบัตินี่มัน!?"
    "จะทำอะไรก็ได้ เรื่องของนาย ให้ชั้นพอใจก็พอ!!!"


    "แล้วนายพอใจแบบไหนล่ะ" เท็ดดี้ถาม เพราะเดี๋ยวจะโดนดุเอาอีกถ้าทำอะไรไม่ถูกใจไป ตอนนี้เขาเดาอารมณ์โคทาโร่ไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

    "จะทำอะไรก็เรื่องของนาย!!"

    "ถ้างั้น...ฉันจะทำอย่างที่ตัวเองอยากทำล่ะนะ..." เท็ดดี้ว่าก่อนที่จะกระชับเอวอีกฝ่ายเข้ามาแน่น ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ

    แม้ว่าจะไม่มีริมฝีปากแต่เท็ดดี้ก็พยายามประทับสิ่งที่น่าจะเรียกว่าเป็นริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากของโคทาโร่ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายออกจะตกใจอยู่ไม่น้อย เท็ดดี้ละริมฝีปาก(?)จากอีกฝ่ายก่อนจะพูดว่า
    "ขอโทษนะที่ฉันไม่มีริมฝีปากน่ะ" เขาว่า


..~Happy Ending~..



Talk f. Hide-san >>
ก็เป็นฟิคที่แต่งคู่กับยูจัง(ที่ไม่รู้ว่ายังนับผมเป็นสามีอยู่รึเปล่า= =")หลังจากที่ไม่ได้แต่งมานาน(มาก) เอ่อ ตอนจบที่ผมแต่งออกจะตลกๆหน่อยเพราะผมว่าไอ้คู่เนี้ยมันซึ้งไม่ขึ้น!!! มันต้องโคทาโร่ข่มขู่กดขี่เท็ดดี้เซ่!!!!(ไปแล้ว) โอกาสหน้าถ้าผมดูWได้มากพอเมื่อไหร่ผมจะชวนยูจังแต่งฟิคWครับ!!!!

Talk f. Yuu >>
ไม่ได้แต่งกับคุณสามีนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (ฮา)
นับว่าสนุกใช้ได้เลยเรื่องนี้ (โดยเฉพาะตอนจบ 55)
มันเกิดขึ้นมาจาก "เท็ดดี้อิมาจิน" ที่คาแร็คเตอร์เป็นพ่อบ้าน แล้วดันพากย์โดย "โอโนะ ไดสุเกะ" ที่พากย์เป็นเซบาสเตียนอีก 55
แล้วก็เกิดอาการโฮกกัน สุดท้ายฟิคก็เลยออก ก๊ากกกก

 

อ๊ะ แอบแถมอะไรนิสนึง

 

 

อาโอชิทสึจิ *กลั้นขำ*
พ่อบ้านฟ้า....

อ.ยานะเป็นคนเขียนเองเลยนะ - -+
ไม่เชื่อ? เบิ่งซะ

 

 

นายน้อยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

ชิ่งแระ~

Comment

Comment:

Tweet

อ๋อ....เข้าใจแล้วค่ะ
ขอบคุณคุณkirarachan ที่มาไขความกระจ่างให้ค่ะ >w<

หงั่งงี้.....
ถ้าเรียวทาโร่เป็นตั้งเพื่อน เท้ดดี้ไม่ยิ่งเป็นยิ่งกว่าเพื่อนเลยเหรอค่ะ

#8 By double (61.7.252.81) on 2010-07-06 10:41

อืม... งั้นประโยคเด็ดจาก อะคุมะเดะชิทสึจิเดสกะระ ก็ต้องกลายเป็น อิมาจินเดชิทสึจิเดสกะระ สินะ cry
ตอบคุณ ดับเบิ้ล

ที่บอกว่า "ตั้ง" คงจะประมาณว่า โคทาโร่เป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ต่อคนอื่นน้อย

และเพราะนิสัยปากไม่ตรงกะใจของโคทาโร่ด้วย จึงทำให้โคทาโร่มีเพื่อนน้อย

เพราะฉะนั้น การที่คิดกะเรียวเป็น "เพื่อน" นี้คือ สุดๆแล้วของโคทาโร่ เพราะโคทาโร่ไม่ค่อยเชื่อใจใครน่ะค่ะ

ป.ล.งงกว่าเดิมไหมล่ะเนี้ย 55+

#6 By kirarachan (115.87.88.188) on 2010-07-05 22:41

กร๊ากก ตอนต้นซึ้งมากกก เศร้ามากกก

อ่านแล้วแบบว่า คิดถึงทาเคคร่า ><

แต่พออ่านตบจบนี้ ขำอะ ... ฮ่าๆๆ

#5 By kirarachan (124.120.74.176) on 2010-07-05 22:32

ยะ...ยู...ยุน!!!
ได้โปรดเถอะ!!!เด็นโอคือชีวิตมิ!!!
อยากอ่านนนนนนนนน!!

*คลั่งเพิ่งดูภาค 4 มา โมโมะเว้ยยย

#4 By @☆MIMURA☆@ on 2010-07-05 21:24

เฮ้ย!! ไอ้ข้างล่างนั้นของจริงเหรอค่ะนั้น =[]="
เอามาลงต่อทีค่า อยากเห็นหน้าถัดไป

อันนี้อ่านไปขำไป เท้ดดี้เอ้ย....ฮา อย่าโอ๋มากเลยเดี่ยวเด็กเสีย (แต่ว่าึคิิดว่าเท้ดดี้ยังเลี้ยงเด็กเป็นมากกว่าเจ้านักสืบบางคนอีกน่ะ ฮา)
คิดภาพออกเลยว่าต่อจากตอนจบนี่โคท่าโร่ต้องหน้าแดงแป๊ดแน่ๆเลย (555 โอย อยากเห็น)
ว่าแต่ตระกูลนี้ติดอิมมาจินจนเป็นกรรมพันธุ์หรือเปล่าค่ะเนี่ย ฮา
แต่เราชอบโคท่าโร่กับปู่(เวอร์ชั่นเด็ก)มากกว่า แบบว่ามันต้องออกแนว หลานที่(โคตร)ห่วงปู่ในร่างเด็กน่าดู 55

ขอโทษที่ต้องท้วง
"แต่เป็นตั้งเพื่อนต่างหาก.."
เป็นตั้งเพื่อนนี่ยังไงเหรอค่ะ เราว่าประโยคมันแปลกๆอ่ะค่ะ

ปล. เหมือนจะยาวได้โล่ห์ =[]="

#3 By double on 2010-07-05 21:01

ไม่พอนะ โอโนะซังยังพากษ์ชิสึจังด้วยแหละ!!=[]=!!

ฟิดช่าง..sad smile บรรยายเป็นคำพูดไม่ถูก

#2 By NaiiTooN on 2010-07-05 17:10

อาโอชิทสึจิ!!!

อยู่หม่องไหนน่ะ จะตามไปสูบ

#1 By +:[halfmoon]:+ on 2010-07-05 12:14